Monolog..

"Yine bir efkar gecesi yanar bir sigara, gölgesinde bir sağa bir sola dumanıyla yol gösterir yazdığın her neyse o’na"

Hoş ne kadar çalışsan da, çırpınsan da
Örtülemeyecek bir yaraydı bu
Nedeni basitti, ama inkar ve imkan
Görünmeyen kalkan, ışığı soğuran..
Ne yollar kadar uzun, ne dağlar kadar yüksek
Limitsiz, tutamadığın o gururun var
Hep var olacak çünkü doğuştan
Her adımında bir set çekecek
Bir ket; iki, üç, dört, beş...
Sonsuz ve kemiksiz karakterler
Bulutla savaşamazsın ki..
Sekiz yönden birine sapmaktansa
Orda bırakan, yalnız, hissiz..

İyi adımda atsan bunu sorgulatan
Gururuna ilaveten vicdan
Her seferinde kendinden korkutan
Neden? Çünkü tehlikelidir her "durağan"..
Patlayacak bir gün o volkan..
Önemli nokta nereye kadar saklanabilir?
Ya da yokedilebilir mi?
Keşke faaliyete geçmeden sönebilse
Yazık ki gerçekleşmeyecek..
Belki de din olgusundan ibaret o ateş
Dünya da "sanal" diğerinde "real"

Bilinmezi düşünme
Çünkü hayat zaten zor
Bir de tımarhaneye girme !

Öğrendikçe katman katman soğuyor hoş(!)
Bütün zevkler ne kadar da boş..
Hassas bir denge değil mi?
İçindeki korluk, dışındaki buzluk..

Kitap okumak insanı atlet yapıyor(!)
Koş coni koş "yorulduğunda" öleceksin
Öldüğünde ise kuruşu kuruşuna bir hesap
Ve sonra düşeceksin..
Kabusların gerçekliğinde
Bilinmeyen bilindiğinde..
Elden bir şey gelmediğinde..
Tekrar eden geçsen de, geçmesen de
Yanıp ıslanıp, ıslanıp yanıp
Boğulacaksın cennetinde.
Pişeceksin cehenneminde...

Renkler Kararırken s.67/68