Gelsen Ya.. (TSM AI Cover)

Oyun Değil..

İnsanların arasında insana hasret bir yaşam... 

Meselenin en kısa ve öz halidir bu. İnsanda insanı duygular kalmadığından ona hasret yaşıyorsun. Merhamet, vicdan, hoşgörü, samimiyet, masumiyet bu duyguların hepsini bulunduğumuz yüzyıl sildi süpürdü. Geriye aşağılık, adi duygular kaldı. Nefret, haset, kibir gibi.

Güvenebileceğiniz kimse kalmadı. Arkanızı sadece duvara yaslayabilirsiniz. Övünün bununla. Bu noktaya getirdiğiniz acımasız, çirkin dünyayla övünün. Çünkü hak ettiniz. Sadece bir nesilde çürüttünüz insanlığı. Artık geriye dönüş yok.

Nasıl hayatta kalacağız biz? Kim bizi dinleyecek, kime derdimizi anlatacağız. Artık herkes dinlemeden yargılayıp kalemimizi kırarken ne bekleyebiliriz bu hayattan?

Böyle Olur Muydu Sonu?

Neden bu kadar kötüleştiğimi biliyorum.

İçimdeki yaralar kabuk bağlamadan devam ettiğimden. Gönül ağrımı ne kadar acıtırsa acıtsın görmezden geldiğimden. Geçer diye düşündüğümden. Oysa geçmeyecek bunu öngörmeliydim. O gün arkama bakmalı ve koşmalıydım. Erkeklik arkaya bakmamaktan ibaret değilmiş.

Sevgi, sadakat, hoşgörü bu kadar basit değilmiş. Şimdi kimi seveceğim ben? Manavda satılır mı sevgi? Yaralarım hala ilk günkü gibi sızlarken kimseyi sevemem ki. İşin gerçeği o da bana dönemez. Araya neredeyse 20 yıl girmiş. Eskimişiz, nasırlaşmışız. Sistemin iyice kulu kölesi olmuşuz. Ben bir gece yarısı otobüse binip öğleyin orada olabilir miyim şimdi? Masumiyetimizi bulabilir miyiz yine?

İki akıl hastanesi deneyimi, iki şiir kitabı, bir roman bu kadarmış hayatım. Daha fazla da ileriye gidemiyorum. Ben hep terk edildiğim yerdeyim. Pişmanlığım beni sarmaşıklar gibi sarmış. O öyle olsaydı, bu böyle olsaydı deyip duruyorum. Geçmişi değiştirmek için eski lambalardan medet umuyorum. Bir dilek hakkım olsa 2008 yılına geri dönmekten başka bir şey istemiyorum zira.

Hesap Vakti..

Dönmeye vakit de yok hal de yok..

Çünkü dönmek için kendini yenebilmen gerekli. Biz kendimize yenilmeyi doğuştan seçmişiz. Var olmak acıtıyor en çok. Varlığımız bize zarar veriyor. Bir şeyleri planlamak ve o planların hiçbir zaman tutmayacak olması. Bu kadar değişken varken neyde tutunabiliriz ki. Yarının garanti olmaması ama hala yaşama hevesimizin olması. Ölüm neden bu kadar zordur? Bir tuşa basıp da kapatamıyor muyuz kendimizi?

Neden gerçekliğin bu çıplaklığına dayanamıyoruz? Dünyaya hazırlıksız geldiğimiz bu bariz ortamda. Neden alışamıyoruz halen? Gemisini yürütene kaptan deniyor. O gemiyi suda yüzdürmek sadece iyi niyetle mi mümkündür? İnsanın kaderi var oluşsal yalnızlığını reddetmekle çamura saplanır. İnsan her daim yalnız olduğunu ve hep yalnız kalacağını kabullenmelidir. Ben de dahil çoğu insan bunu kabullenemiyoruz. Hep yanımızda birileri olacak hatta beraber göçeceğiz bu alemden diye düşünüyoruz. Oysa yalnız gelmedik mi? Yapayalnız geldik buralara. 

“Bir düşmeye gör acıyan olmaz. Halin nedir diye soranın olmaz.” Dimdik yaşamak çok yorar insanı. Bazen durup soluklanmak istersin de olmaz işte. Sürekli tetikte düşmemek için çabalamanın ne kadar zor bir şey olduğunu bilirsiniz. Düşmemek için uğraşırsın ama eninde sonunda düşüyorsun. Sadece süre biraz uzuyor. 

Aynalar Değişsin..

Biz değişmeyiz artık

Aynalar değişsin.
Onlar bizi kandırsın
Ve umut adı verilmiş yalanlara inandırsın.

Değişim durağını yüzyıl önce geçmişiz
Şu anki halimize evrilmişiz
Bata çıka bu çamur deryasında
Sadece kendimizi eskitmişiz

Hükmümüz yoktur şimdi bulunsak
Evvel zamanın bir kayıp düşündeyken

Her şeyin ortasında hiçmişiz
Kalabalığın yuttuğu gölgeymişiz
Ve ölmeden unutulanların şehrindeymişiz

Kaderimiz bizim seçimimizmiş
Ona zincirli olmak ise nefretimizmiş.

Sönmüş (AI Cover)

 

Gece..

Ey gece

Hıçkırarak ağlayışlarımı senin sırdaşlığına saklıyorum.
İntihar teşebbüslerimi sakladığın gibi sus.
Ve titreyen benliğimi ört
Gün ışığına teslim etme
Esrarında efkar bulayım dinle..

Ey gece
Uykudan geçtim senle
Kirli uyanışlarımı terk ettim.
Düş masallarındansa feragat ettim
Sar beni evladın gibi
Yalnızlığımı gölgele.

Ey göğün siyah perdesi
Bu acının kaçıncı kertesi
Umutlarımı yangınmışçasına söndür.
Zincirle beni gerçeğin paslı demirlerine
Affetme aşkımı sahte güneşlerime.

Planlar..

Hayatını harcayanlar neden bu kadar çoktur?

Deneme yanılma ile geçen bu ömürde insan çoğunlukla hataya kapılacaktır ve o kandırıla kandırıla büyüyecektir. Kayda değer bir aşamaya gelebilmek için olgunlaşmak gerekiyor. Sıfırdan başlıyorsan hata yapmak o kadar kolaydır ki.

Şu bir gerçek ki arzularımızın esiri olmuşuz her birimiz. Bu kimi için maddiyat, kimi için şehvet, kimi için ikisidir. Heyecan arayan insan düşebileceği çukurlara aldırmaz. Sonlardan ziyade başlangıçlara önem verir. Nasıl başladıysa öyle biteceğini zannetmektedir. Peki, bu böyle midir? Oysa hiçbir şey başladığı gibi bitmek zorunda değildir. O yüzden boşlukta ne yapacağını bilemezsin. Bir saniye sonrasının belirsizliği vardır ya önemli olan nokta işte odur. Planlarını yapıp Tanrıyı güldürürsün.

Planlarını geniş çerçeveye yaymamak gerekli. O kadar fazla değişken vardır ki hepsini hesaba katmak mümkün değildir. Hayal kırıklığına uğramamak için kısa vadeli planlar yapmalıdır insan. Aylık bile değil belki haftalık planlar yapmalıdır.

Nefis..

Çok şey istemedin mi ey nefis

Mümkün olana düşman
İmkansıza hayran etmedin mi?

Ömre zulüm ekmedin mi
Başı bıçağa vermedin mi
Önce kandırıp sonra inkâr etmedin mi

Uçuruma esmedin mi
Tutunacak dal bulamazken

Ey var oluşumun gölgesi
Yok oluşuma meyil vermedin mi?
Susuzluğuma tuz basmadın mı
Önümde nehirler akarken

Hayal ettirdin, ümitlendirdin.
Kimsesiz ücra bir kafeste
Deli etmedin mi beni ey nefis
Delirtmedin mi...

Kaybedişlerimi..

Bir gün kazansam unutur muyum kaybedişlerimi?

Bu cümle 5 yıl önce yazdığım şiirin bir mısrası. Ne kadar zaman geçmesi gerekiyor artık kazanmak için. Bu sözü ne zaman test edebileceğim? İmkansız gibi görünüyor.

Kötülerin kazanması için iyilerin hep kaybetmesi gerek. Çünkü kötü kaybetti mi yıkılır, biter gider. Ama iyi kazandı mı kaybetmeye alışkın olduğundan nasıl sevineceğini bilemez bile. Bir küçük olasılık bile mümkün değil o yüzden. Bize elden hepyek elden sinek ikili veriyorlar. Kazara bile kazanamıyoruz.

Gökyüzüne bakıp dalıp gidiyoruz. Aşağıdan yukarıya bakıyorsan işin yaştır. Alemde bir bakteri boyutunda hissedersin kendini. Ama yüksekten bakarsan o manzara ona sen hükmediyormuşsun gibi hissettirir sana. Belki gerçekten de öyledir.

Felek..

Alma ahımı artık alma felek

Sonumu dipsiz azaplara sürme felek
Sözümü özümden koparıp eğme felek
At uçurumdan ama ne olur uyandırma

Bükme boynumu paslı ellerle bükme felek
Mazluma beni kör bir bıçak etme felek
Geçmişi külden bir iz gibi savurma felek
İt beni karanlık denizlere ama ne olur kandırma

Aştığım yolların izini gör artık felek
Döktüğüm yaşların tuzunu bil artık felek
Fısıltıya dönüşmüş çığlığımı duy artık felek
Ver ateşlere külümü savur ama ne olur durdurma..

Permidev Sona Adımlarken..(Kot Farkı)

Permidev çok zayıflamıştı. 78 kiloyken son iki haftada 70 kiloya düşmüştü. Son zamanlarda yemek yemeye çalışsa da yiyemiyor ve aç kalkıyordu masadan. Doğru düzgün nefes alamaması onu öyle yoruyordu ki ayakta turlayamıyordu eskisi kadar. Taş olsun mermer olsun aldırmadan çöküp oturuyordu.

Gözleri donuklaşmıştı. Başına gelebilecek her şeyi kabullenmiş gibi bir hali vardı. Vazgeçmiş gibiydi artık. Akıntıya karşı kürek çekmenin onu sadece daha da yoracağını düşünmekteydi. Keshkin’in kaçışına sevinmişti. Çünkü Keshkin’in idealleri olduğunu düşünüyordu onun daha çok yılları vardı önünde ve onun yıllarını kendisi kadar kolay harcamayacağı barizdi.

Kalacak olanlara üzülüyordu sadece. Dünyada kalmak sadece bir eziyetti ve acziyeti beraberinde getiriyordu. Bazı şeylere sahip olamadıysan sadece debeleniyordun buralarda. Sonunda en güzel yılların geçmiş oluyordu ve sen de bir şey kazanmıyordun.

Sigarasını en çok başlangıçlara yakmıştı. Yeni günlere ve yeni haftalara. Ama yeni günler, yeni haftalar ve yeni aylar sadece aynı yaşanmışlıkları getirmişlerdi. Başlangıçlar hep aynı şekilde sonuçlanmışlardı. Oysa Permidev aynı hareketlerde ısrarcı olmamıştı. Farklı yöntemler denese de aynı kaybedişlere ulaşmıştı.

Hayat sanki bir slot makinesiydi ve ona kaybettirmeye programlanmıştı. Ara verse de olmuyordu başka makineye geçse de olmuyordu. Neticesinde sonuç hep kaybedişti. Buraya zaten bu yüzden gelmişti. Burada en fazla ne kaybedebileceğini düşünmüştü. Dışarıda moralini, keyfini, huzurunu yavaş yavaş kaybetmektense Zabarnava’da hayatını tek seferde kaybetmeyi göze almıştı. Sonunda bunu başarıyordu. Tek bir kaybediş ve bilinmeze yolculuk. En azından dünya cefasından kurtuluş ona cazip geliyordu.

İnsanların birbirlerine zehir ettiği bu ortamda yeteri kadar kaldığını düşünüyordu. Şahit olabileceği her şeyi görmüştü. Hiçbir şey artık onu şaşırtamazdı. Kardeşin kardeşe ettiği, eşin eşe yaptığı, dostun dostu ittiği bu yalan denizinde çok kürek çekmişti. Öyle kürek çekmişti ki hiçbir yere varamamıştı.

Anlam demiştik. Hayatını bir anlama yontamayan insanlar yolsuz ve yönsüz kişiliklerdir. Rotalarını belirleyemezler. Sapa yönlere girerler ve uçurum kıyılarına yol alırlar. Permidev uçurumun kıyısında dibe bakarak gülümsüyordu.

Zamansızlık..

Kaz tüyü yastıklardan önce

Zamansızlık gerek bize

Mesafe denilen ziyanlık olmamalı

Boşluğu sıkıştırıp doldurmalı

Her şey dünmüş gibiyken

Yeniden değil kaldığı yerden başlamalı.

Zamansızlık ve adanmışlık gerek

Vakti öldürmeden vakti doğurmak gerek

Ve yaşanmamışa yaşanmış bir hikaye gerek

Hala hayattayken..

Kelebek Sanılan Bıçak..

Grinin küle dönen tonunda
Ufka açılan yelkenler siyah.
Bu gam düğümünü çözmez hiçbir niyaz
Zerre halinle bile ezer seni bu açmaz

Umuttan dem vurma, gel deme;
Uçuşan kelebekler var deme
Zira kelebek sanılan bir bıçaktır,
Ve arkanı döndüğünde saplanacaktır.

Delilik aheste çöker insana bilirim
Düştüğünde atarsın çıpayı derinlere
Anlam tükendiyse hayat beyhudedir bilirim
İşte o zaman ruh ait olur sonsuz dehlizlere.

Çıkmazdayım..

Çıkmazdayım Allah'ım yardım et.

Babamın durumunu düşünmekten hayata karışamıyorum. Ramazan hürmetine dualarımı kabul et ona merhamet et, cennetine konumlandır. Hala yaşıyorsam bana dayanma gücü veriyorsun demektir. Ne olur onun iyi olduğunu düşünmemi sağla. Babamı cehenneminde yakma Allah'ım. 

Vicdani körler ve sağırlar tiyatrosunda azap çekmek sonsuz cehennem ateşinden daha evladır. Nefes aldığım müddetçe kaldıracağım insanların bu gaddarlığını. Babamın gölgesi artık yok ama düşüncelerimde dayanak olması için onun iyi olduğunu bilmem gerekiyor. Hislerimi yoluna koy Allah'ım. Senin mahkemen en adil mahkemedir. Senin hakimliğin en iyi hakimliktir. Babamı Rahman isminle yargıla. 

Neden kendimi trenin önüne atmak istiyorum? Şeytanın bu vesveselerine nasıl dayanabileceğim? Kendimi öldürürsem babama asla kavuşamayacağımı biliyorum. Ama yine de bu vesvese içimi yiyip duruyor. Bir an yenilsem hem ahiretimi hem de babamı kaybedeceğim. Ne olur yardım et. Nasıl hayata karışacağım bilmiyorum. 

Monolog..

"Yine bir efkar gecesi yanar bir sigara, gölgesinde bir sağa bir sola dumanıyla yol gösterir yazdığın her neyse o’na"

Hoş ne kadar çalışsan da, çırpınsan da
Örtülemeyecek bir yaraydı bu
Nedeni basitti, ama inkar ve imkan
Görünmeyen kalkan, ışığı soğuran..
Ne yollar kadar uzun, ne dağlar kadar yüksek
Limitsiz, tutamadığın o gururun var
Hep var olacak çünkü doğuştan
Her adımında bir set çekecek
Bir ket; iki, üç, dört, beş...
Sonsuz ve kemiksiz karakterler
Bulutla savaşamazsın ki..
Sekiz yönden birine sapmaktansa
Orda bırakan, yalnız, hissiz..

İyi adımda atsan bunu sorgulatan
Gururuna ilaveten vicdan
Her seferinde kendinden korkutan
Neden? Çünkü tehlikelidir her "durağan"..
Patlayacak bir gün o volkan..
Önemli nokta nereye kadar saklanabilir?
Ya da yokedilebilir mi?
Keşke faaliyete geçmeden sönebilse
Yazık ki gerçekleşmeyecek..
Belki de din olgusundan ibaret o ateş
Dünya da "sanal" diğerinde "real"

Bilinmezi düşünme
Çünkü hayat zaten zor
Bir de tımarhaneye girme !

Öğrendikçe katman katman soğuyor hoş(!)
Bütün zevkler ne kadar da boş..
Hassas bir denge değil mi?
İçindeki korluk, dışındaki buzluk..

Kitap okumak insanı atlet yapıyor(!)
Koş coni koş "yorulduğunda" öleceksin
Öldüğünde ise kuruşu kuruşuna bir hesap
Ve sonra düşeceksin..
Kabusların gerçekliğinde
Bilinmeyen bilindiğinde..
Elden bir şey gelmediğinde..
Tekrar eden geçsen de, geçmesen de
Yanıp ıslanıp, ıslanıp yanıp
Boğulacaksın cennetinde.
Pişeceksin cehenneminde...

Renkler Kararırken s.67/68

Döktüm Yapraklarımı..

Bir mevsim geçti derken, bir nesil geçmiş.

Bakışımla öldürdüğüm şimdi bakışımdan bezmiş.
Felekle ters düşmüşüz o gün, bugün.
Kimliğimde otuz altıyım görünüşte yetmiş.

Sayfalarca yazsam da bir kibritliktir canım
Yeminler etsem de tutmaz birbirine anım
Yıllar önce döktüm yapraklarımı be cancağızım
Şimdi, gün bitmiş, yaz bitmiş, heves bitmiş..

Yarınlarda..

Yarınlarda başlangıç kesin, son belirsiz.
Yarınlarda umut göğe asılı bir hilal
Yarınlarda bir ihtimaldir ihtilal

Yarınlarda nasıldır göğe tırmanmak
Nasıldır uçuruma bacaklarını sallandırmak
Bir ipin üzerinde yürürmüşçesine ürperip de
Nasıldır korkunu bir evlat gibi sarmalamak

Kuru toprak ilk damlayı özler yarın
Kara gece ilk ışığı ister yarın
Gönül sıcak bir tebessüm bekler yarın

Yarınlarda sevmek, sevilmek dâhil
Bütün olasılıklar mümkün gibi.

Ezber..

Sokak is kokuyor, ev dışarıdan soğuk

Parmaklarım donuk, sesim çatallı boğuk.

Sigaramın dumanını yutarken
Mavi duvardaki bir fotoğrafa bakakalıyorum
Yakasına karanfil tutturmuş bir adam
Çerçeveden bana gülümsüyor
Gülümsüyor durma dercesine
Durursan kanacaksın hayatın ezberine
Oysa tek yön bilet almışsın eceline

Gidersin 77 kez yağmur geçer.
Kalırsın bir ömür boşa geçer.
Sadece vah derler, başka ne diyecekler?
Düşersin ve yapayalnızsın.

Gidersin.
Gün geceden hışımla geçer.
Ve gittiğinde bu ezber devam eder.

58. Gün..

Bugün babamı kaybedişimin 58. günü..

Hızla geçti. İçim düğüm düğüm halen. Boğazımda sanki dikenli bir zakkum meyvesi var. Ömrünü uzatabilir miydim diye düşünüp duruyorum. İnsanın ömür uzatma gücü olmasa da belki biraz etki edebilir miydim ki?

Babam şuan toprağa karışıyor, çürüme son sürat devam ediyordur. O kadar çok yağmur yağdı ki, o kadar soğuk yaptı ki canım yanıp duruyor. 9 tahtanın altında kimsesiz yatıyor babam. Ne olurdu beraber gömülseydik? Babam entübeyken hep şunu düşündüm. Keşke ben ölseydim benim öldüğümü anlayamazdı. Ben de onun öldüğünü görmezdim. Ama Allah'ın takdiri böyle oldu. Hala yaşadığıma göre kaldırabiliyorum demek ki.

Laciverti Parlement..

Şair değil gerçekçiyim

Anadan üryan bir nezaketsizlikle içimi dökerim
Laciverti parlement denizlere attığım nedenlerim var
Vurdumduymazlıktan sabıkalıyım.
Üstten bastırılmış ve yandan şişirilmiş egomla
Dünyaya benziyor gibiyim.
Yaşım otuzaltı, istikametim yeraltı.
Suskun olduğumu ve
Sigara dumanını davlumbaz gibi çektiğimi söylerler
B.ktan bir herifin tekiyim.

Sol şeritte kağnıyla gitmek benimki.
Değişmeyene esaslı sövmek benimki.
Gölgesiz, meyvesiz, ince bir ağaç gibi
Eceline büsbütün durmak benimki..

11/11/2025

Aralık Pencere..

Derler ki insan buzdan köprüyü inancıyla aşacak

Derler ki insan yaşattığı neyse hak ettiğini alacak.

Gün hızla batıyor ivecen halinden
Bilmem ki bu acele nedendir neden
Başlar emekletip bitecek süründürüp
Bir nehir ağlatıp da bir yudum güldürüp
Aralık pencereden bu ömür sızıp gidecek.

Yelkene yel olamadan
Yangına sel olamadan
Canana can olamadan
Hasır sepetten bu ömür akıp gidecek.

19/10/2025

Meltem Olurum..

"Meltem olurum hafif, eşsiz
Dağlardan inerim, kapında otururum
Sevginden yanmış şövalye gibi
Kılıcımı koyarım bağının kapısına

Ve sana bekçilik ederim gece gündüz
Yeter ki tez bağa gel yar can
Bakıp sana hasret gidereyim
Sevginden sarhoş öleyim kapında

İlkbahara döneyim, bağına gireyim

Bülbül gibi sarılayım gölüne
Binlerce oyunla yar, senin Şahinin'im
Kapına gelmişim boyuna kurban..."

Boşa yaşamak nasıl bir şeydir biliyor musunuz? Stadyumun yanında yaşayıp da hiç maça girmemek. Portakal bahçesi sahibi olup da bir kere portakalın tadına bakmamak. Sevmek ve sevilmek lazım. Gürül gürül akan bu zamanda anlam bulmak lazım. Alemi terk etmeden bir gönle ulaşmak lazım. 

Ölümmüş Bu..

Olması gereken hiç alışılmayacak bir yoklukmuş bu.

Ömre bağlanmış hiç açılmayacak bir düğümmüş bu.

Gözyaşıyla harlanmış hiç sönmeyecek bir yangınmış bu.

Demek şimdilik kalacaklara sonsuz hasretmiş bu.

Ölümmüş bu...

Not: Son şiirimdir. Artık şiir yazmayacağım..

Digan...

Babacığım ben seni çok sevdim biliyorsun değil mi?

Bugün vefatının 21. Günü. Öyle yıkıcı bir süreç oluyor ki benim için. Yeni eve taşındım, yeniden çalışacağım. Götürmeye çalışacağım be baba. Biliyorum hep ruhun benimle olacak. Fotoğrafını büyütüp çerçevelettim ve her zaman görebileceğim bir duvara astım. Beni sen var ettin babacığım, ne olursa olsun destekledin. Hastaneye götürdün, getirdin her zaman korudun kolladın. Hep yanımdaydın.

Vefatına kadar son 10 gün nasıl geçti öyle, hepsi saniyesine kadar aklımda. Son iki güne kadar bilincin yerindeydi yazarak iletişim kurabiliyorduk. Büyük halamın oğlu Koral abi Uzunköprü’den geldiği için sıramı ona vermiştim. Seni görmek istemişti. Diğer hakkımızı da abim yeğenim için kullanmıştı. O gün bilincinin yerinde olduğu son günmüş be baba. Yazmışsın “Cem Nerede” diye? En çok o ağlatıyor beni şu an. Yoğun bakım kapısının önündeydim be baba. Nerede olacağım başka. Her gün her saat beklerdim keşke hayatta olabilseydin. Ondan önceki gün de yarın geleceğim demiştim gözlerim doluyken. Bana mahsunca bakıp el sallamıştın yavaşça. Ah babacığım, Allah bana dayanma gücü versin. Çok zor bir şey sensizlik. Arkamdaki kocaman dağ birdenbire kayboldu. Şimdi ben hissettiklerimi, her şeyimi kime anlatacağım? Kim beni senden daha fazla arayabilir ki? Kim beni senden daha iyi anlayabilir?