Digan...

Babacığım ben seni çok sevdim biliyorsun değil mi?

Bugün vefatının 21. Günü. Öyle yıkıcı bir süreç oluyor ki benim için. Yeni eve taşındım, yeniden çalışacağım. Götürmeye çalışacağım be baba. Biliyorum hep ruhun benimle olacak. Fotoğrafını büyütüp çerçevelettim ve her zaman görebileceğim bir duvara astım. Beni sen var ettin babacığım, ne olursa olsun destekledin. Hastaneye götürdün, getirdin her zaman korudun kolladın. Hep yanımdaydın.

Vefatına kadar son 10 gün nasıl geçti öyle, hepsi saniyesine kadar aklımda. Son iki güne kadar bilincin yerindeydi yazarak iletişim kurabiliyorduk. Büyük halamın oğlu Koral abi Uzunköprü’den geldiği için sıramı ona vermiştim. Seni görmek istemişti. Diğer hakkımızı da abim yeğenim için kullanmıştı. O gün bilincinin yerinde olduğu son günmüş be baba. Yazmışsın “Cem Nerede” diye? En çok o ağlatıyor beni şu an. Yoğun bakım kapısının önündeydim be baba. Nerede olacağım başka. Her gün her saat beklerdim keşke hayatta olabilseydin. Ondan önceki gün de yarın geleceğim demiştim gözlerim doluyken. Bana mahsunca bakıp el sallamıştın yavaşça. Ah babacığım, Allah bana dayanma gücü versin. Çok zor bir şey sensizlik. Arkamdaki kocaman dağ birdenbire kayboldu. Şimdi ben hissettiklerimi, her şeyimi kime anlatacağım? Kim beni senden daha fazla arayabilir ki? Kim beni senden daha iyi anlayabilir?

Allah’ım sana cennetini nasip etsin, senden rahmetini esirgemesin. Baba gibi babaydın. Babacandın, sempatiktin, karizmatiktin. Ne eğlenirdik beraber değil mi? Beşiktaş – Fenerbahçe maçlarında nasıl kızdırırdın beni. Redmond, Fener’i yıktığında ne kadar sinirlenmiştim ve sen ne kadar keyiflenmiştin. Hiçbiri hafızamdan silinmeyecek. Sana dair ne varsa her zaman hatırlayacağım baba sana söz veriyorum.

Her hareketimde sen olacaksın. Bir şey yaptığımda sen nasıl tepki verirdin hayal edeceğim. Ben oğlun “bok herif” seni asla unutmayacağım baba. Her zaman seni yaşatacağım içimde.

Hep digan Yusuf’u hatırlayacağım. Adapazarlı Arap Yusuf’u. Oysa sen Adapazarlı değildin İstanbul beyefendisi bir adamdın. Zamanında etrafını çevreleyen sahte kalabalıkların gerçek yüzlerini hastalığın süresince gördün. Seni onlar yıktı babacığım. Aranmadın bir tas çorba getirmediler. İyi günlerini paylaştılar, kötü günlerini değil. Adam ettiklerin, yetiştirdiklerin senin ölümünü beklediler. Sen herkese koştun, ama birçoğu sana koşmadı baba.

Senin değerini ben bileceğim ve başka kimseye de gerek kalmayacak. 3-4 ay geçsin güzelce yaptıracağız kabrini. Kimse gelmese bile ben geleceğim kabrine baba. Sen beni hiç yalnız bırakmamıştın ben de seni yalnız bırakmayacağım. Sadece seni unutacağım kadar fazla yaşamak istemiyorum. Allah’tan tek dileğim budur artık. Yaşadığım sürece aklımda hep olmalısın babacığım. Hep olacaksın.

İyi ki benim babamdın. İyi ki son yıllarda da olsa beraber vakit geçirebildik.

İmza: Dalamanlı Dallama