Kaybedişlerimi..

Bir gün kazansam unutur muyum kaybedişlerimi?

Bu cümle 5 yıl önce yazdığım şiirin bir mısrası. Ne kadar zaman geçmesi gerekiyor artık kazanmak için. Bu sözü ne zaman test edebileceğim? İmkansız gibi görünüyor.

Kötülerin kazanması için iyilerin hep kaybetmesi gerek. Çünkü kötü kaybetti mi yıkılır, biter gider. Ama iyi kazandı mı kaybetmeye alışkın olduğundan nasıl sevineceğini bilemez bile. Bir küçük olasılık bile mümkün değil o yüzden. Bize elden hepyek elden sinek ikili veriyorlar. Kazara bile kazanamıyoruz.

Gökyüzüne bakıp dalıp gidiyoruz. Aşağıdan yukarıya bakıyorsan işin yaştır. Alemde bir bakteri boyutunda hissedersin kendini. Ama yüksekten bakarsan o manzara ona sen hükmediyormuşsun gibi hissettirir sana. Belki gerçekten de öyledir.

Yeterince kaybedersem kaybedecek bir şeyimin kalmadığı anda kazanacağımı düşünürdüm. Ama kaybedecek en son şeyim sanırım hayatım olacak. Hayatı kaybettiğinde, dünyayı da kaybedeceksin. Bu ışıltılı, cafcaflı yapay cenneti kaybedeceksin.

Yerden göğü izle, küçücüksün işte. Sana 20. Kattan biri tükürse yağmur damlası sanacaksın. Hep kaybedeceksin, gök de bizim değil yer de. Bize sadece nasihat edecek kazananlar. Ama sırlarını asla söylemeyecekler. Vicdanını dinle diyecekler ama onlar vicdanlarını susturduklarından dünyanın sahibi olduklarını belli etmeyecekler.

Bir gün kazansam kaybedişlerimi unutmam oysa. Çünkü kaybedişlerim şiş yarası. İçin için kanıyorum hala. Ben bırakmak istesem onlar peşimi bırakmayacak. Ama işte test edemiyorum. Çünkü ömür boyu 5 benzemezle poker masasında kazanamazsın. Blöfü de beceremiyoruz nihayetinde.

Yağmur bizim üstümüze şefkatle yağmayacak. Karda da ona saplanacağız. Güneş kızartacak bizi. Ilık bir meltemde ise yataklara düşeceğiz. Bu böyle biline.