Bence değil. Ben şu an burada değilim. Belki cismen buradayım bir hacim kaplıyorum ama ruhum burada değil. Bir zamanlar vardım. Şimdi yokum. Her insanın çektiği sıkıntılardan biridir var olamamak.
2008’den beri yarımdım. Hiçbir ilişkiye başlamadım o günden sonra. Sessizce kefaretimi çektim. Sırtımdaki küfeler azar azar çoğaldı. Tek tesellim beni anlayan bir insanın yani babamın hayatımda olmasıydı. Her koşulda destekliyordu beni. Yalnızlık çekmiyordum. Babamın vefatıyla darmaduman oldum. Yarımdım ve hiç oldum. Var olmayan ve yok olmanın hayaliyle yanıp tutuşan biri oldum.
Çok katı düşüncelerim var. Eski kafalı bir adamım ben. Ataerkil düzeni savunurum. Babalar bana göre annelerden daha değerlidir. Tabi görevini layıkıyla uygulayan evine bakabilen, çocuklarını yetiştirebilenler için söylüyorum bunu. Takıntılarım var. Cebimdeki son parayı isteyen olursa ona veren bir adamım ben. Ama kimse cebindeki son parayı bu zamana kadar bana vermedi. Gerçi ben de istemedim. İsteseydim vermezlerdi yani. Dünyaya ayak uyduramıyorum. O beni ezip geçti her defasında.
Umursamaz günlerim aklıma geliyor. O zamanlarda yığınla derdim vardı ama takılmıyordum. Kendime bir dünya kurup izin verdiklerimi dahil ediyordum buraya. Yaşlandıkça bariyerlerim kırıldı. Her yönden tehlikeye açık bir hale geldim. Her şeyi büyütmeye ve sorunları aşamamaya başladım. Beni kolaylıkla yaralayabiliyorlardı. Sığınacak bir köşe kalmadığında varlığımdan şüphe duymaya başlamıştım.
Beni yaralayanlar hiçbir zaman kaybetmediler. Yollarında gülüp eğlenmeye devam ettiler. Beni ezip geçenler dünyada klasman atladılar. Kimi evlendi, kimi çoluk çocuğa karıştı, kimi güzel meslekler sahibi oldu. Ben ne oldum derseniz hiçbir şey olamadım. Yazar olmak gibi bir gayem vardı. O da olmadı. Doğduğumda şanslıydım ama büyürken şans peşimi bıraktı. Basiretim her daim bağlandı. Olacakken olmadı bazı şeyler.
Vardım bir zamanlar. Sevdim bir zamanlar. Yaşadım bir zamanlar. Artık hükmün kesinleşmesini bekliyorum. Bugün bu saatten itibaren yemek yemeyi kesiyorum. Kendi sonumu getirmek için başka çarem yok. Tamamen yok olmayacağımı biliyorum. Bu benim her zaman kederim olacak. Ama hiç değilse dünyadan soyutlansam bu insanların arasında ezilmesem biraz huzur bulabilirim.
Ben iyi bir insan sınıfına girer miyim bilmiyorum. Ama kimsenin tavuğuna kışt demedim 36 senedir. Düşmanlarım da oldu dostlarım da. Sadece ruhumun çok hassas olduğunu biliyorum. Ruhum hassas ve bir fil kadar ağır. Taşıyamıyorum artık. Babamın yanına gitmek istiyorum. Son kez sarılmak istiyorum ona. Öldüğünde henüz soğumamıştı ve öpebilmiştim onu. Ama yetmedi tam vedalaşamadım onunla.
Ölümden sonra umarım karşılarız baba. Kimsesiz, sevgisiz bir adamım ben. Buralara ait değilim.
Beni yaralayanlar hiçbir zaman kaybetmediler. Yollarında gülüp eğlenmeye devam ettiler. Beni ezip geçenler dünyada klasman atladılar. Kimi evlendi, kimi çoluk çocuğa karıştı, kimi güzel meslekler sahibi oldu. Ben ne oldum derseniz hiçbir şey olamadım. Yazar olmak gibi bir gayem vardı. O da olmadı. Doğduğumda şanslıydım ama büyürken şans peşimi bıraktı. Basiretim her daim bağlandı. Olacakken olmadı bazı şeyler.
Vardım bir zamanlar. Sevdim bir zamanlar. Yaşadım bir zamanlar. Artık hükmün kesinleşmesini bekliyorum. Bugün bu saatten itibaren yemek yemeyi kesiyorum. Kendi sonumu getirmek için başka çarem yok. Tamamen yok olmayacağımı biliyorum. Bu benim her zaman kederim olacak. Ama hiç değilse dünyadan soyutlansam bu insanların arasında ezilmesem biraz huzur bulabilirim.
Ben iyi bir insan sınıfına girer miyim bilmiyorum. Ama kimsenin tavuğuna kışt demedim 36 senedir. Düşmanlarım da oldu dostlarım da. Sadece ruhumun çok hassas olduğunu biliyorum. Ruhum hassas ve bir fil kadar ağır. Taşıyamıyorum artık. Babamın yanına gitmek istiyorum. Son kez sarılmak istiyorum ona. Öldüğünde henüz soğumamıştı ve öpebilmiştim onu. Ama yetmedi tam vedalaşamadım onunla.
Ölümden sonra umarım karşılarız baba. Kimsesiz, sevgisiz bir adamım ben. Buralara ait değilim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.