Çıkmazdayım..

Çıkmazdayım Allah'ım yardım et.

Babamın durumunu düşünmekten hayata karışamıyorum. Ramazan hürmetine dualarımı kabul et ona merhamet et, cennetine konumlandır. Hala yaşıyorsam bana dayanma gücü veriyorsun demektir. Ne olur onun iyi olduğunu düşünmemi sağla. Babamı cehenneminde yakma Allah'ım. 

Vicdani körler ve sağırlar tiyatrosunda azap çekmek sonsuz cehennem ateşinden daha evladır. Nefes aldığım müddetçe kaldıracağım insanların bu gaddarlığını. Babamın gölgesi artık yok ama düşüncelerimde dayanak olması için onun iyi olduğunu bilmem gerekiyor. Hislerimi yoluna koy Allah'ım. Senin mahkemen en adil mahkemedir. Senin hakimliğin en iyi hakimliktir. Babamı Rahman isminle yargıla. 

Neden kendimi trenin önüne atmak istiyorum? Şeytanın bu vesveselerine nasıl dayanabileceğim? Kendimi öldürürsem babama asla kavuşamayacağımı biliyorum. Ama yine de bu vesvese içimi yiyip duruyor. Bir an yenilsem hem ahiretimi hem de babamı kaybedeceğim. Ne olur yardım et. Nasıl hayata karışacağım bilmiyorum. 

Monolog..

"Yine bir efkar gecesi yanar bir sigara, gölgesinde bir sağa bir sola dumanıyla yol gösterir yazdığın her neyse o’na"

Hoş ne kadar çalışsan da, çırpınsan da
Örtülemeyecek bir yaraydı bu
Nedeni basitti, ama inkar ve imkan
Görünmeyen kalkan, ışığı soğuran..
Ne yollar kadar uzun, ne dağlar kadar yüksek
Limitsiz, tutamadığın o gururun var
Hep var olacak çünkü doğuştan
Her adımında bir set çekecek
Bir ket; iki, üç, dört, beş...
Sonsuz ve kemiksiz karakterler
Bulutla savaşamazsın ki..
Sekiz yönden birine sapmaktansa
Orda bırakan, yalnız, hissiz..

İyi adımda atsan bunu sorgulatan
Gururuna ilaveten vicdan
Her seferinde kendinden korkutan
Neden? Çünkü tehlikelidir her "durağan"..
Patlayacak bir gün o volkan..
Önemli nokta nereye kadar saklanabilir?
Ya da yokedilebilir mi?
Keşke faaliyete geçmeden sönebilse
Yazık ki gerçekleşmeyecek..
Belki de din olgusundan ibaret o ateş
Dünya da "sanal" diğerinde "real"

Bilinmezi düşünme
Çünkü hayat zaten zor
Bir de tımarhaneye girme !

Öğrendikçe katman katman soğuyor hoş(!)
Bütün zevkler ne kadar da boş..
Hassas bir denge değil mi?
İçindeki korluk, dışındaki buzluk..

Kitap okumak insanı atlet yapıyor(!)
Koş coni koş "yorulduğunda" öleceksin
Öldüğünde ise kuruşu kuruşuna bir hesap
Ve sonra düşeceksin..
Kabusların gerçekliğinde
Bilinmeyen bilindiğinde..
Elden bir şey gelmediğinde..
Tekrar eden geçsen de, geçmesen de
Yanıp ıslanıp, ıslanıp yanıp
Boğulacaksın cennetinde.
Pişeceksin cehenneminde...

Renkler Kararırken s.67/68

Döktüm Yapraklarımı..

Bir mevsim geçti derken, bir nesil geçmiş.

Bakışımla öldürdüğüm şimdi bakışımdan bezmiş.
Felekle ters düşmüşüz o gün, bugün.
Kimliğimde otuz altıyım görünüşte yetmiş.

Sayfalarca yazsam da bir kibritliktir canım
Yeminler etsem de tutmaz birbirine anım
Yıllar önce döktüm yapraklarımı be cancağızım
Şimdi, gün bitmiş, yaz bitmiş, heves bitmiş..

Yarınlarda..

Yarınlarda başlangıç kesin, son belirsiz.
Yarınlarda umut göğe asılı bir hilal
Yarınlarda bir ihtimaldir ihtilal

Yarınlarda nasıldır göğe tırmanmak
Nasıldır uçuruma bacaklarını sallandırmak
Bir ipin üzerinde yürürmüşçesine ürperip de
Nasıldır korkunu bir evlat gibi sarmalamak

Kuru toprak ilk damlayı özler yarın
Kara gece ilk ışığı ister yarın
Gönül sıcak bir tebessüm bekler yarın

Yarınlarda sevmek, sevilmek dâhil
Bütün olasılıklar mümkün gibi.

Ezber..

Sokak is kokuyor, ev dışarıdan soğuk

Parmaklarım donuk, sesim çatallı boğuk.

Sigaramın dumanını yutarken
Mavi duvardaki bir fotoğrafa bakakalıyorum
Yakasına karanfil tutturmuş bir adam
Çerçeveden bana gülümsüyor
Gülümsüyor durma dercesine
Durursan kanacaksın hayatın ezberine
Oysa tek yön bilet almışsın eceline

Gidersin 77 kez yağmur geçer.
Kalırsın bir ömür boşa geçer.
Sadece vah derler, başka ne diyecekler?
Düşersin ve yapayalnızsın.

Gidersin.
Gün geceden hışımla geçer.
Ve gittiğinde bu ezber devam eder.

58. Gün..

Bugün babamı kaybedişimin 58. günü..

Hızla geçti. İçim düğüm düğüm halen. Boğazımda sanki dikenli bir zakkum meyvesi var. Ömrünü uzatabilir miydim diye düşünüp duruyorum. İnsanın ömür uzatma gücü olmasa da belki biraz etki edebilir miydim ki?

Babam şuan toprağa karışıyor, çürüme son sürat devam ediyordur. O kadar çok yağmur yağdı ki, o kadar soğuk yaptı ki canım yanıp duruyor. 9 tahtanın altında kimsesiz yatıyor babam. Ne olurdu beraber gömülseydik? Babam entübeyken hep şunu düşündüm. Keşke ben ölseydim benim öldüğümü anlayamazdı. Ben de onun öldüğünü görmezdim. Ama Allah'ın takdiri böyle oldu. Hala yaşadığıma göre kaldırabiliyorum demek ki.

Laciverti Parlement..

Şair değil gerçekçiyim

Anadan üryan bir nezaketsizlikle içimi dökerim
Laciverti parlement denizlere attığım nedenlerim var
Vurdumduymazlıktan sabıkalıyım.
Üstten bastırılmış ve yandan şişirilmiş egomla
Dünyaya benziyor gibiyim.
Yaşım otuzaltı, istikametim yeraltı.
Suskun olduğumu ve
Sigara dumanını davlumbaz gibi çektiğimi söylerler
B.ktan bir herifin tekiyim.

Sol şeritte kağnıyla gitmek benimki.
Değişmeyene esaslı sövmek benimki.
Gölgesiz, meyvesiz, ince bir ağaç gibi
Eceline büsbütün durmak benimki..

11/11/2025

Aralık Pencere..

Derler ki insan buzdan köprüyü inancıyla aşacak

Derler ki insan yaşattığı neyse hak ettiğini alacak.

Gün hızla batıyor ivecen halinden
Bilmem ki bu acele nedendir neden
Başlar emekletip bitecek süründürüp
Bir nehir ağlatıp da bir yudum güldürüp
Aralık pencereden bu ömür sızıp gidecek.

Yelkene yel olamadan
Yangına sel olamadan
Canana can olamadan
Hasır sepetten bu ömür akıp gidecek.

19/10/2025

Meltem Olurum..

"Meltem olurum hafif, eşsiz
Dağlardan inerim, kapında otururum
Sevginden yanmış şövalye gibi
Kılıcımı koyarım bağının kapısına

Ve sana bekçilik ederim gece gündüz
Yeter ki tez bağa gel yar can
Bakıp sana hasret gidereyim
Sevginden sarhoş öleyim kapında

İlkbahara döneyim, bağına gireyim

Bülbül gibi sarılayım gölüne
Binlerce oyunla yar, senin Şahinin'im
Kapına gelmişim boyuna kurban..."

Boşa yaşamak nasıl bir şeydir biliyor musunuz? Stadyumun yanında yaşayıp da hiç maça girmemek. Portakal bahçesi sahibi olup da bir kere portakalın tadına bakmamak. Sevmek ve sevilmek lazım. Gürül gürül akan bu zamanda anlam bulmak lazım. Alemi terk etmeden bir gönle ulaşmak lazım. 

Ölümmüş Bu..

Olması gereken hiç alışılmayacak bir yoklukmuş bu.

Ömre bağlanmış hiç açılmayacak bir düğümmüş bu.

Gözyaşıyla harlanmış hiç sönmeyecek bir yangınmış bu.

Demek şimdilik kalacaklara sonsuz hasretmiş bu.

Ölümmüş bu...

Not: Son şiirimdir. Artık şiir yazmayacağım..

Digan...

Babacığım ben seni çok sevdim biliyorsun değil mi?

Bugün vefatının 21. Günü. Öyle yıkıcı bir süreç oluyor ki benim için. Yeni eve taşındım, yeniden çalışacağım. Götürmeye çalışacağım be baba. Biliyorum hep ruhun benimle olacak. Fotoğrafını büyütüp çerçevelettim ve her zaman görebileceğim bir duvara astım. Beni sen var ettin babacığım, ne olursa olsun destekledin. Hastaneye götürdün, getirdin her zaman korudun kolladın. Hep yanımdaydın.

Vefatına kadar son 10 gün nasıl geçti öyle, hepsi saniyesine kadar aklımda. Son iki güne kadar bilincin yerindeydi yazarak iletişim kurabiliyorduk. Büyük halamın oğlu Koral abi Uzunköprü’den geldiği için sıramı ona vermiştim. Seni görmek istemişti. Diğer hakkımızı da abim yeğenim için kullanmıştı. O gün bilincinin yerinde olduğu son günmüş be baba. Yazmışsın “Cem Nerede” diye? En çok o ağlatıyor beni şu an. Yoğun bakım kapısının önündeydim be baba. Nerede olacağım başka. Her gün her saat beklerdim keşke hayatta olabilseydin. Ondan önceki gün de yarın geleceğim demiştim gözlerim doluyken. Bana mahsunca bakıp el sallamıştın yavaşça. Ah babacığım, Allah bana dayanma gücü versin. Çok zor bir şey sensizlik. Arkamdaki kocaman dağ birdenbire kayboldu. Şimdi ben hissettiklerimi, her şeyimi kime anlatacağım? Kim beni senden daha fazla arayabilir ki? Kim beni senden daha iyi anlayabilir?