Benim kaderim yalnızlık ve kimsesizliktir. Kimseye bir zararım dokunmamasına rağmen hayat beni cezalandırmaya devam ediyor. İmtihan diyebilirsiniz ama ne kadar dayanabilirim bu imtihana o önemli. Rus romanlarındaki mujikler gibiyim. Sersefil bir gecekonduda yaşıyorum. Tek yataklı bir pansiyon köşesinde bitecek bu ömür belki.
Nereden nereye demek lazım. Zaman durmadı hiç. Beni yıpratıp eskitti, hastane koridorlarında süründürttü. Bir daha dönmem oralara. Sadece şunu anlayamıyorum. Bir insan her yolu deneyip nasıl bu kadar başarısız olabilir? Her yolu denedim gerçekten. Oldurmak için çok uğraştım. Sonuçta vazgeçiyorum. Benim klasmanım bu noktaymış. Belki daha da düşerim ama artık çıkamam.
Hayat milyonlara gülmüyor bana da gülmemiş çok mu? Gülmesin yapacak bir şey yok. Benim zararım hep kendimeydi. Kendimle savaşmayı bırakamadım hiçbir zaman. Yaşamayı bu kadar istemeyip de hayatta olan kaç kişi vardır kim bilir? İşte ben de onlardan biriyim. Hesabımı verip çekip gitmek istiyorum artık.
Evsizlerin videolarını izliyorum. Belki ben de onlardan biri olacağım. Çünkü tutunamıyorum. Her şey ellerimden kayıp gitti, hayatım hariç.
Ey büyük Allah’ım. Ya beni kuyudan çıkar ya da kuyunun içinde hayatımı al. Sen her şeye kadirsin. Beni bu cendereden kurtar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.