Nehir boyu sürüklenme mevsimim gelmiş. Ağırlıklar çoğalıyor sırtımda. Kimse kalmadı ardımda, bir gölgem bile yok. Yolun biteceği yöne ilerliyorum. Kimsenin ne umurunda ne de düşündeyim.
Günah yığınları yüklenmişim. Babam hastayken günde bir şişe votka ve cin içerdim. Babamdan sonra da kumara düştüm. Hastalıklı düşünceler biriktiriyorum içimde. Temiz bir hayat değil benim ki. Savaştan onlarca yıl sonra bile patlamamış top mermileri gibiyim. Bir gün patlayacağım ama. İnşallah zararım yalnızca kendime olur. Ne kadar istemesem de belayı çekiyorum üzerime. Artık arkamı toparlayacak kimsem yok. Düşersem de kimse kaldırmayacak. Sonumu hiç hayırlı görmüyorum. Dediğim gibi başkasının günahına girmeden bu hayatı sonlandırmam lazım.
Bu yüksek melankoli içinde bu kadar yıl nasıl yaşadım buna inanamıyorum. Ne yaşattı beni böyle? Umudum hiçbir zaman olmadığı halde nasıl kalabildim buralarda? Bu çirkin dünyaya nasıl katlanabildim? Babamın ölümünü nasıl kaldırabildim? Şaşırıyorum hala nefes alabilmeme. Bir damla ümidim yok yarınlardan. “Yarınlarda” diye bir şiir yazmıştım hatırlarsanız. Orada “Yarınlarda sevmek, sevilmek dâhil her şey mümkün gibi.” şeklinde bitirmiştim şiiri. Ama işin aslı öyle değil. Yarınlarda hiçbir şey güzel olmayacak. En azından kendi adıma hayatım günbegün bir ton kararıyor.










