Mayası Çamurdan..

Ben istemez miydim, huzurla uyuyup uyanmayı? Bu mecranın hüzünlü bir adamın değil de mutluluk saçan, gezi, yemek, hobi içerikleri yazan bir adamın olmasını istemez miydim? Belki de isterdim arkadaşlar. Gamsız, tenasül uzvunun dikine giden, zevkten çıldıran bir adam olmak belki de isterdim. O kadar olmasa bile dert etmeyen, sakin biri olmak isterdim. Yoksul biri değilim, zengin biri değilim, sadece yoksun ve yalnız biriyim.

Benim derdim, şükürsüz bir adam olmaktır. Öyle az şükrediyorum ki bu yüzden darbeler yiyorum. Nefsimle her gün her saat çarpışmak beni bozuyor. İçimdeki açığa çıkmaya fırsat kollayan kötülüğü dört koldan çekiştirmek beni yoruyor. Aklım yap diyor ne yaparsan yap acıma, vur tekmeyi, yık her şeyi, aş sınırı. Ama yapmıyorum işte. Sonsuzdan korkuyorum çünkü dünya için ebediyetimi yakmak istemiyorum. Bu yüzden cevaplarım hep, tamam, öyle olsun, problem yok şeklinde çıkıyor. Mesela vardiyayı erken alıyorum, doğal olarak benden de erken alınmasını bekliyorum. Ama öyle olmuyor. İstesem ağzıma geleni söyleyip bırakamaz mıyım işi ya da tartışamaz mıyım? Benim baktığım türden bakmıyor insanlar birbirine. Ben bir melek olmadığımı biliyorum, sadece insanlara çektirmek istemiyorum. Hayat hiçbir şey yapmayıp sadece yatsan bile zor. İnsanların ne yükler taşıdıklarını kimse tahmin edemiyor. Herkesin derdi kendince en büyük. Hoşgörü ve tevazu, yerini hırçınlık ve kibre bırakmış.

Tadı Yok Sensiz..

Tadı yok sensiz geçen ne baharın ne yazın.

Kalmadı tesellisi ne şarkının ne sazın.

266 gün oldu sen yalan dünyadan ayrılalı baba. Her şey seyrinde devam ediyor. Yağmur yağıyor, rüzgâr esiyor, koşturma devam ediyor. Hayat sen sanki ölmemişsin gibi pervasızca yol alıyor. Bir ben kalmışım içinde geçmeyecek sızıyla. Bir ben kalmışım yapayalnız buralarda. Sensiz hiçbir şeyin anlamı yok.

Baban öldüğünde kimsesiz kalıyorsun. Gidilecek hiçbir yer kalmıyor o da göçtüğünde. Dönülebilecek olsa dönerdin biliyorum. Çaresi olsa gelmeden durabilir miydin? Gittiği yere kadar yoldaştık birbirimize. Yaşamı sevdiğin halde neden bu kadar sigara içtin be baba? Ben hayatı sevmediğimden içiyorum. Sen seviyordun. Gerçi ecel geldiğinde ne yapsan boştur. Doğarken alnımızda yazılı ne zaman öleceğimiz. Belki sigara içmeseydin ıstırap çekmezdin baba. Belki aniden sana gelirdi ölüm. Her şeyin farkına varmadan, üzüntü içinde ölmezdin belki. Seni yalnız bırakacaklarını bilmezdin. Dost sandığın düşmanlarını görmezdin. Hepsinin farkına vararak hüzünle ayrıldın buralardan. Bunu hissediyorum, çünkü ölüm döşeğinde gözlerinde sadece hüzün vardı. Bu hayata veda etmenin hüznü değildi, her şeyin farkına varmanın hüznüydü. Güvendiklerinin aslında ne kadar güvenilmez olduklarının farkına varmak insanı ne kadar da üzer.

Çile..

Ne yoldan dönülmüş ne zamandan
Felek daha acımasızmış düşmandan
Mutluluk şimdi nafileymiş kalandan
Uzun ömürle imtihan eyleme beni.

Kalmak..

Herkes gidiyor da ben kalakalmışım. 

Neden kaldığım apaçık ortada aslında. Bende cesaretin zerresi bile yok. Hayatımın bir kıymeti olmadığını bildiğim halde, umudun sadece daha kötü günleri getireceğini bilerek kalıyorum. Temelli gidebileceğim bir anı düşlüyorum. Çünkü varlığım aslında yokluktur benim. Var olduğumu sanıyorum, yazılar ve şiirler yazıyorum ama sadece kendim okuyorum sonuçta. Varken yok sayılmak başlarda çok acıtsa da artık bir önemi yok. Bu dünyadan kimler geçmiş kaçını hatırlıyoruz ki?

Dolanıp duruyorum işte kaldırımlarda. Bazen orada bile görülmüyorum ki çarpışıyoruz insanlarla. Özgüvenimi nerede kaybettiğimi biliyorum ve oralara dönmek mümkün değil. Benim gibi milyonlar vardır. Kalmak günahlarını arttırmaktan başka bir şeye yaramıyor oysa. Bari bir mağaraya kapanıp sadece ibadet etseydim. Onu da yapamıyorum.

Nasıl bu kadar güçsüzleştim anlayamıyorum. Sanki sihirli bir değnek değdi bana ve korkular ve endişeler yükledi. Neden korkuyorum ki? En fazla ne olabilir? Dünyada neden kalmak istiyorum ben bir boka yaramadığım halde? Sanırım önce ölüm ağrısından, sonra cehennem azabından korkuyorum. Ben bir aziz değilim ki, egoist bir insanım sadece. Tanrı’nın sadece cezalandırıcı tarafını mı görüyorum?

Teslimiyet..

Ne için savaşacağını bilmiyorsan, teslim olman gerekiyor. 

Yalnızlığın daralttığı yaşam alanını korumak için mi savaşacaksın yoksa? Hayat o kadar mı güzel? Hayatı bu kadar sevmemek gerek, yoksa ayrılamazsın. Bazıları dünyaya sığamaz. Hiçbir şey tatmin etmez onları, ruhunun sonsuz açlığını küçücük dünya nasıl doyurabilir? Eksik olanları bilemezsin. Yalnız olmasan başka bir şey eksik olacak bunlar hep birbirini takip edecek. Sen burada tamamlanamayacaksın. Bunun erken farkına varıyorsan, yaşamın saçmalığını anlıyorsun. Seni hiçbir şey doyuramayacak. En önemli faktör budur. 

Bu düğüm çözülmez, ne yazık ki gerçek bu. Nereye çıkarsan çık hiçbiri gerçek bir doyum olmayacak. Yapabileceklerinin sınırı var, tüketebileceklerinin sınırı var. Ama ruhun her zaman aç olacak. Biz dünyayı tüketeceğiz, dünya da bizi. Uyanmak isteyeceksin ama seni yakandan bırakmayacak bir türlü. 

Benim İçin Üzülme..

Neden kimsesizlikten başka bir şey hissetmiyorum?

Benim amacım kendimi kanıtlamak mıydı? Sahte kalabalıkların etrafımı doldurmasını istemek miydi? Önemli biri olarak görülmek mi istiyordum? Kimi kimseler kimsesiz oluyormuş, bunun bir sebebi yok. Yalnız yemeğini yer, yalnız uyuyup, yalnız uyanırlar ve evlerinde çürürlerken bulunurlar. Nasibimiz neyse onu yaşayacağız.

Umarım delirmem bu sessizlikte. Kimsenin ne umurunda ne de düşündeyim. Var olmak için ne kadar savaştıysam o derece yok sayıldım. Bir babam vardı, çok üstüme düşerdi. Onun eriyişine tanık oldum ve onu ebediyete uğurladıktan sonra hiç kapanmayacak bir yaram oluştu. Belli etmemeye çalışıyorum ama çökmüş vaziyetteyim. Hiç kimse olmasa bile babam beni eylerdi. Onun varlığıyla avunurdum. Hiç kimse olmasın ne olur benim babam vardı. Şimdi o da yok. Artık kırk yaşında sayılırım. Alışmam lazım, dayanmam lazım.

Baba benim için üzülme. Biliyorum üzülüyorsun, çünkü yaşarken bazı şeyleri göremiyordun. İnsanların kişiliklerini, düşüncelerini bilmiyordun. Perde şimdi sana kalktığından dolayı her şeyin farkındasın şimdi. Ama üzülme, vaktimi doldurup döneceğim yanına. Var olmaya çalışmayacağım artık, yok sayılmak önemsiz. Hiç aranmadığım günler de olacak. Kaldırmaya çalışacağım bunu.

Yoksa?

Bir sigara bir küllük hayli duman
İşte budur dönülmez yoldan kalan
Seyret ki geceyi geçmesin zaman
Yoksunluğa mı ağlıyorsun yoksa?

Gidenler ki sende sen bırakmadı
Bilenler ki tende ruh bırakmadı
Görenler ki serde his bırakmadı
Nankörlüğe mi ağlıyorsun yoksa?

Sönecek olanlar yanmayacaktı
Düşecek olanlar kanmayacaktı
Sövecek olanlar sanmayacaktı
Gerçekliğe mi ağlıyorsun yoksa?

Bir fotoğraf, bir kimlik kaldı elde
Bir isim, bir koku kayboldu yelde
Bir kahramandır gömülü gönülde
Evveliyata mı ağlıyorsun yoksa?