Laciverti Parlement..

Şair değil gerçekçiyim

Anadan üryan bir nezaketsizlikle içimi dökerim
Laciverti parlement denizlere attığım nedenlerim var
Vurdumduymazlıktan sabıkalıyım.
Üstten bastırılmış ve yandan şişirilmiş egomla
Dünyaya benziyor gibiyim.
Yaşım otuzaltı, istikametim yeraltı.
Suskun olduğumu ve
Sigara dumanını davlumbaz gibi çektiğimi söylerler
B.ktan bir herifin tekiyim.

Sol şeritte kağnıyla gitmek benimki.
Değişmeyene esaslı sövmek benimki.
Gölgesiz, meyvesiz, ince bir ağaç gibi
Eceline büsbütün durmak benimki..

11/11/2025

Aralık Pencere..

Derler ki insan buzdan köprüyü inancıyla aşacak

Derler ki insan yaşattığı neyse hak ettiğini alacak.

Gün hızla batıyor ivecen halinden
Bilmem ki bu acele nedendir neden
Başlar emekletip bitecek süründürüp
Bir nehir ağlatıp da bir yudum güldürüp
Aralık pencereden bu ömür sızıp gidecek.

Yelkene yel olamadan
Yangına sel olamadan
Canana can olamadan
Hasır sepetten bu ömür akıp gidecek.

19/10/2025

Meltem Olurum..

"Meltem olurum hafif, eşsiz
Dağlardan inerim, kapında otururum
Sevginden yanmış şövalye gibi
Kılıcımı koyarım bağının kapısına

Ve sana bekçilik ederim gece gündüz
Yeter ki tez bağa gel yar can
Bakıp sana hasret gidereyim
Sevginden sarhoş öleyim kapında

İlkbahara döneyim, bağına gireyim

Bülbül gibi sarılayım gölüne
Binlerce oyunla yar, senin Şahinin'im
Kapına gelmişim boyuna kurban..."

Boşa yaşamak nasıl bir şeydir biliyor musunuz? Stadyumun yanında yaşayıp da hiç maça girmemek. Portakal bahçesi sahibi olup da bir kere portakalın tadına bakmamak. Sevmek ve sevilmek lazım. Gürül gürül akan bu zamanda anlam bulmak lazım. Alemi terk etmeden bir gönle ulaşmak lazım. 

Ölümmüş Bu..

Olması gereken hiç alışılmayacak bir yoklukmuş bu.

Ömre bağlanmış hiç açılmayacak bir düğümmüş bu.

Gözyaşıyla harlanmış hiç sönmeyecek bir yangınmış bu.

Demek şimdilik kalacaklara sonsuz hasretmiş bu.

Ölümmüş bu...

Not: Son şiirimdir. Artık şiir yazmayacağım..

Digan...

Babacığım ben seni çok sevdim biliyorsun değil mi?

Bugün vefatının 21. Günü. Öyle yıkıcı bir süreç oluyor ki benim için. Yeni eve taşındım, yeniden çalışacağım. Götürmeye çalışacağım be baba. Biliyorum hep ruhun benimle olacak. Fotoğrafını büyütüp çerçevelettim ve her zaman görebileceğim bir duvara astım. Beni sen var ettin babacığım, ne olursa olsun destekledin. Hastaneye götürdün, getirdin her zaman korudun kolladın. Hep yanımdaydın.

Vefatına kadar son 10 gün nasıl geçti öyle, hepsi saniyesine kadar aklımda. Son iki güne kadar bilincin yerindeydi yazarak iletişim kurabiliyorduk. Büyük halamın oğlu Koral abi Uzunköprü’den geldiği için sıramı ona vermiştim. Seni görmek istemişti. Diğer hakkımızı da abim yeğenim için kullanmıştı. O gün bilincinin yerinde olduğu son günmüş be baba. Yazmışsın “Cem Nerede” diye? En çok o ağlatıyor beni şu an. Yoğun bakım kapısının önündeydim be baba. Nerede olacağım başka. Her gün her saat beklerdim keşke hayatta olabilseydin. Ondan önceki gün de yarın geleceğim demiştim gözlerim doluyken. Bana mahsunca bakıp el sallamıştın yavaşça. Ah babacığım, Allah bana dayanma gücü versin. Çok zor bir şey sensizlik. Arkamdaki kocaman dağ birdenbire kayboldu. Şimdi ben hissettiklerimi, her şeyimi kime anlatacağım? Kim beni senden daha fazla arayabilir ki? Kim beni senden daha iyi anlayabilir?

Elveda Babacığım..

Yanına gelene kadar bana rüyalarımda eşlik et güzel babam. Yakında gelirim umarım.

Ne Kaldı..

Ne vakit kaldı ne hal

Ne kürek kaldı ne sandal
Deryanın ortasında bir mahal
Bizlere artık vurgunlar kaldı.

Ne ses kaldı ne seda
Ne imza kaldı ne veda
Karmaşanın içinde bir geda
Sözlere artık güzaflar kaldı

Ne ışık kaldı ne renk
Ne küp kaldı ne denk
Yıkıntının arasında bir ahenk
Düşlere artık viraneler kaldı