Sadece bu değildir derim Bazen çıplak ayakla buzun üzerinde Bazen dengede ipin üzerinde Durmaya çalışmak da yaşamaktır. Çünkü durduğun kadar hayattasındır. Çünkü donmak ya da düşmek yolun sonu demektir.
Yaşamak beklemek midir derseniz Sadece bu değildir derim Bazen heyecan içinde düşleri Bazen ter içinde ürpertileri Tutmaya çalışmak da yaşamaktır Çünkü yakaladığın kadar hayattasındır Çünkü girişimde bulunmamak kök salmak demektir.
Yaşamak sevmek ve sevilmek midir derseniz Sadece bu değildir derim Bazen görülmeyen hayalet gibi Bazen duyulmayan ultrasonik frekans gibi Yani farkında olmak da yaşamaktır Çünkü bildiğin kadar hayattasındır Çünkü anlamazsan her daim savrulacaksın demektir.
Evet o malum gündeyiz yine. Keşke gerçekleşmeseydi dediğim o gündeyiz.
Geçen sene babamın durumundan dolayı yazmamıştım rutin doğum günü yazımı. Yazacak halim yoktu çünkü. Adam canıyla cebelleşirken ben doğum günümden mi bahsedecektim?
Bugün babamsız ilk doğum günüm. Babasız doğdum 2026 Ekim’ine. Yapacak bir şey yok her şey Allah’tan. Bayağı zorlandığım bir yıl oldu ve oluyor. İçki içmek istiyorum bugün ama içersem bir daha bırakamam. Her zaman doğum günü yalnızlığı diye bir şey vardır sanırdım. Ama geçen doğum günlerimde şimdiki kadar yalnız değilmişim meğer. Herkes gidiyor, durmuyor bu istasyonda ekspres geçiyor.
Mor ve Ötesi’nin bu şarkı sözü sert bir gerçektir. Yolunda gittiğini düşündüğün anda hayat bir engelle karşılar seni. O engele kadar yaşantının ne kadar iyi gittiğinin farkında bile değilsindir oysa. Hayatın yolunda gitmemesi bizim seçimlerimize bağlıdır. Çünkü her seçim bir vazgeçiş olduğu kadar bambaşka bir eşiktir de. Çevrendeki insanlar senin kaderini belirleyeceklerdir. Bu çevreyi sen oluşturdun. Onlar seni ya yalnız bırakacaklar ya da sahiplenecekler. Onlara kendini ispat etmeye çalışmakla ömrünü tamamlayacaksın. Kendini her daim işe yarar bir insan gibi gösterdiğin sürece senden vazgeçmeyecekler.
Düşme. Çünkü düştüğünde karanlık da beraberinde gelecek. Elinde yalnızca hayatın kaldıysa değersiz olduğunu sana hissettireceklerdir. İnsan var olan ve var olacak bütün kötülüklerin yegâne kaynağıdır. Her şey yolunda giderken bir fitne çıkacaktır. Ne yazık ki kimse kimseyi mutlu görmeye dayanamıyor. Onu aşağıya çekmek için elinden geleni yapıyor ve yapacak.
Dışarıdan gelen bir etkiye gösterilen reaksiyona tepki adı verilir. Her koşulda bir etki varsa karşılığının bir tepki olması beklenir. Ancak günümüzde insanlar etkilere alışmaya ve ona tepki vermemeye başladılar. Bu durum yadsınamaz günümüz gerçeklerinden biri olmaktadır.
Nedenlerini biraz irdeleyeceğim. Tepkisizlik neden standart olaylardan biri haline gelmiştir. Birincisi tepkinin bir işe yaramayacağının kabullenilmesidir. İlk zamanlar verilen tepkilerden hiçbir zaman karşılık alınamamıştır. İkincisi tepki göstermenin kişide ruhsal bozukluğa yol açabilmesidir. En nihayetinde tepkiler pozitif olduğu kadar negatif de olabilir ve negatif tepki stresini arttırıp huzurunu kaçırabilir. Üçüncüsü tepki denilen kavramı tamamen unutmaktır. Bu da yaşanan önceki olaylardan kaynaklanmaktadır.
Neden negatif etkilere tepkiler vermiyoruz? Mesela mazot 100 lira oldu, ekmek 25 lira oldu, oy verip irade gösterdiğin kişiler hapse atılıyor, sevdiğin yiyecekler pahalılaşıyor, her şeyden inanılmaz boyutlarda vergilendiriliyorsun vs. bunun gibi durumlar seni neden sinirlendirmiyor? Çünkü sinirlenerek kendi hayat kaliteni daha da aşağıya çekiyorsun. Küfür etsen küfre alışıp küfürsüz konuşamıyorsun. Eyleme geçsen tartaklanıp, kodese atılıyorsun. Fikrini beyan edip eleştirsen yine zorbalık görüyorsun. Değiştiremeyeceğin şeyler için sinirlenmek istemiyorsun artık. Nereye kadar giderse oraya kadar gitsin diyorsun.