Teslimiyet..

Ne için savaşacağını bilmiyorsan, teslim olman gerekiyor. 

Yalnızlığın daralttığı yaşam alanını korumak için mi savaşacaksın yoksa? Hayat o kadar mı güzel? Hayatı bu kadar sevmemek gerek, yoksa ayrılamazsın. Bazıları dünyaya sığamaz. Hiçbir şey tatmin etmez onları, ruhunun sonsuz açlığını küçücük dünya nasıl doyurabilir? Eksik olanları bilemezsin. Yalnız olmasan başka bir şey eksik olacak bunlar hep birbirini takip edecek. Sen burada tamamlanamayacaksın. Bunun erken farkına varıyorsan, yaşamın saçmalığını anlıyorsun. Seni hiçbir şey doyuramayacak. En önemli faktör budur. 

Bu düğüm çözülmez, ne yazık ki gerçek bu. Nereye çıkarsan çık hiçbiri gerçek bir doyum olmayacak. Yapabileceklerinin sınırı var, tüketebileceklerinin sınırı var. Ama ruhun her zaman aç olacak. Biz dünyayı tüketeceğiz, dünya da bizi. Uyanmak isteyeceksin ama seni yakandan bırakmayacak bir türlü. 

Sınırlı imkânlar için savaşmak zorunda mısın? Var olmak için harcadığın ömrüne değecek mi sence? Ne yaparsan yap unutacaklar seni, çünkü burası bir öğütme yeri. Her şeyi öğütecekler. Terk ederken gaybın perdesi aralanacak. İşte o zaman hiç olduğunu anlayacaksın. Hayatını dürüst geçirmek sadece unutulmanı sağlayacak. Zaten gerçek karakterlerini gördüğün kimselerin, arkandan neler konuştuklarını öğreneceksin. Çok şaşıracaksın o bariz. İnsanların hepsi ikiyüzlüdür. Bunlar için mi tutundun bu hayata? 

Dünyayı yenemeyeceksin arkadaş. Onu değiştiremeyeceksin. Ruhunun ağırlığının altında her daim ezilip eninde sonunda ona teslim olacaksın. Ruh dünyaya ait değildir çünkü bileceksin.