Neden kimsesizlikten başka bir şey hissetmiyorum?
Benim amacım kendimi kanıtlamak mıydı? Sahte kalabalıkların etrafımı doldurmasını istemek miydi? Önemli biri olarak görülmek mi istiyordum? Kimi kimseler kimsesiz oluyormuş, bunun bir sebebi yok. Yalnız yemeğini yer, yalnız uyuyup, yalnız uyanırlar ve evlerinde çürürlerken bulunurlar. Nasibimiz neyse onu yaşayacağız.
Umarım delirmem bu sessizlikte. Kimsenin ne umurunda ne de düşündeyim. Var olmak için ne kadar savaştıysam o derece yok sayıldım. Bir babam vardı, çok üstüme düşerdi. Onun eriyişine tanık oldum ve onu ebediyete uğurladıktan sonra hiç kapanmayacak bir yaram oluştu. Belli etmemeye çalışıyorum ama çökmüş vaziyetteyim. Hiç kimse olmasa bile babam beni eylerdi. Onun varlığıyla avunurdum. Hiç kimse olmasın ne olur benim babam vardı. Şimdi o da yok. Artık kırk yaşında sayılırım. Alışmam lazım, dayanmam lazım.
Baba benim için üzülme. Biliyorum üzülüyorsun, çünkü yaşarken bazı şeyleri göremiyordun. İnsanların kişiliklerini, düşüncelerini bilmiyordun. Perde şimdi sana kalktığından dolayı her şeyin farkındasın şimdi. Ama üzülme, vaktimi doldurup döneceğim yanına. Var olmaya çalışmayacağım artık, yok sayılmak önemsiz. Hiç aranmadığım günler de olacak. Kaldırmaya çalışacağım bunu.
Seni henüz soğumamışken öptüğümde bunların başıma geleceğini anlamıştım. Sen de yalnızlığı sevmezdin. Sosyal bir adamdın. Hastalığın süresinde ne kadar arandın gördün. Sen bir sürü kişiyi tanıdığın halde aranmadın. Ya ben ne yapayım kaç kişiyi tanıyorum ki ben? Yaşamla ölüm arasında mekik dokurken sanırım çoğunlukla çile dolduracağım. Umarım cenazemi kaldıracak bir grup çıkar.
Senin kabrine sadece ben geliyorum anlaşılan. Ama benim kabrime kimse gelmeyecek baba bunu biliyorum. Çünkü ben kimsede iz bırakamadım. Sen en azından bende iz bıraktın. Hayat devam ediyor diyorlar ve unutuyorlar seni toprağın altında. Ben unutmam baba, zaten yapılanları unutmamak beni yoruyor.
Rüyama hep geliyorsun ama hasta halinle görüyorum seni. Demek ki için rahat değil. Keşke düzeltebilsem ama olmuyor işte. Birbirimize tutunarak yaşıyorduk, dertleşiyorduk. Şimdi derdimi anlatacağım kimse yok. Hoş anlatsam bile derman olacak kimse yok. Üzülme baba, ölüm var. Hak ettiğimi alacağım. Allah’ın terazisinde hile olmaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder