Öyle bir havada gel ki vazgeçmek mümkün olmasın.
O fütursuzca geçirdiğim yıllardaki halimi mi seviyorum? Yoksa eski halimin sevdiği o kişiyi mi seviyorum hala bilmiyorum. İkisi de olabilir. Birine dönmek mümkün değil, birine ulaşmak artık imkânsız. En büyük savaşları kendimle yapıyorum. Teslim olsam öleceğim, teslim olmasam delireceğim biliyorum. Neden seviyorum sizi? Neden bu kadar özlüyorum? Bilseydim bu kadar değişeceğimi gelir miydim yine bugünlere? Normal değilim ben, normal olmayı o kadar istediğim halde olamadım hiçbir zaman. Bir sinek uçsa nevrimin döndüğü, bir kinayeli sözden feleğimin şaştığı bu adam olmak istemiyordum ki ben!
Öyle bir havayı yaşadım, hem ben geldim, hem de sen. Üstünden yüzyıllar geçmiş gibi geliyor. Sen aynı değilsin, ben aynı değilim. Bir zamanlar düz çizgide giderken iki farklı yola saptık. Belki de ondan sonra birbirimize hep paralel gittik. İşin acısı paralel çizgiler hiçbir zaman kavuşamaz. Yaşanılan o en özel anlar bana demir parmaklıklar olmuş. Hatırladıkça çıkamayacağım o hücreden. Hiçbir şeyi unutmadığım düşünülürse ömrümü daha da ziyan edeceğim demektir bu.
Ey Tanrım içimden neden almıyorsun bu hasreti? Bunu çekerek kendime işkence ediyorum biliyorsun. Ne hikmeti var bu hasretin, ne öğrenmem gerekiyor bundan? Sen biliyorsun Tanrım ben aciz bir kulunum yalnız. Sadece günün birinde öleceğimi biliyorum, ölümüme kadar geçen aralıkta ne olacağını nerden bilebilirim ki? Yardım et önüme bakmamı sağla. Geçmişteki ben ve onu bana unuttur.
Öyle kimsesizim ki. Fırtınada unutulmuş bir çamaşır gibiyim tek bir mandal tutuyor. Yönümü kaybettim artık. Neresi doğu bilmiyorum, çünkü güneşi görmüyorum. Bana potansiyelimin ne kadar fazla olduğunu söyleyen o kadar insan oldu ki. O potansiyel içimde çürüdü resmen. Babamın kaybından sonra her vakit sanki ıssız bir gece. Kumarbaz sayılmam ama çok kötü kaybettim gerçekten. Her şeyi oyun sanıyordum. Kaybettiğim oyuna yeni bir jetonla yeniden başlarım sanıyordum. Hayat oyun değilmiş.
Bekliyorum ama beyhude bir bekleyiş mi bu bilmiyorum. Beklerken hayatımın sonu da yaklaşıyor zaten. Nerede kırıldım ki ben? Nasıl kırıldım ki bir daha toplanamadım? Ben kendimi hiçbir zaman affedemedim. Bende beni affetme gücü yok Tanrım. Sen affet beni, yönümü buldur, hayırlısını oldur. Kimsem yok biliyorsun. Bir sen varsın beyhude bekletme beni.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder