Suç, Sınırlar ve Adalet..

İnsanın limitlerini kim bilebilir ki? Yaptıklarının ve yapacaklarının açıklamasını kim çözebilir öncesinden? Kafa yorulan konulardan biridir bu kitaplarda, sinemada, tv programlarında defalarca işlenmiştir. Suça öncesinden müdahale edebilme fikri kulağa hayalî geliyor. Aklıma başlıca Minority Report ve Person Of Interest isimli yapımlar geliyor. Biraz tarih, insan, yasa gibi başlıklara göz atalım.

İnsanın yapacaklarının bir sınırı yoktur öncesinde bunu netleştirelim. Barut bulundu mertlik bozuldu derler ya. Ateşli silahlar çıktığından beridir fiziksel güç denen şey ortadan kalktı. Bir çocuğun elinde silah varsa karşısında Herkül olsa ne fark edecektir ki? Sonuç bellidir çoğunlukla. Bu dünyada bir an vitesi boşa alma şansın yok. Sürekli tetikte olup, algıların açık gezmek zorundasın. Dışarıya göster ya da sakla bir korku içindesin. Başıma bugün ne gelebilir düşün dur binlerce senaryo geçer aklından.

Milattan önce ve sonra kurulan devletler, imparatorluklar bir sürü kaide koymuşlar. Anarşiyi ve suçu önlemek için. Sonraları semavi dinlerin kanunları da eklenmiş bunlara. Amaç insanı frenleyebilmek. Yapacaklarının önüne geçebilmek. Tabi belirli ölçüde kanunlara uymamanın yaptırımları insanları korkutmuş. Bir sürü işkence ve öldüren metot çıkmış ortaya. Elektrikli sandalyeler, giyotinler, iğneli fıçılar bir sürü sayılabilir. Ama hümanizm diye bir şey patlamış. İnsan hakları adı altında, suçun büyüklüğü ne olursa olsun idam cezaları kaldırılmış. İyi mi olmuş peki?

Bir Başlangıca Uyanabilmek..

Ucunda ölmek yok derdin ya

Daha da kötüdür belki ölememek,
Izdırap çekmek ve beklemek
İyi bir şey mi söyle?

Aklım uçup gider bazen
Cam buğusunda kaybolan sözcükler gibi,
Kusamıyorum nefretimi ne kadar kızsam da
Ellerim uyuşur, gözlerim dalar, kulaklarım çınlar hep,

Ve ben
Sadece yokluğuna yükleyemem bunları,
Yanlış bir adamım yanlış,
İnsanlığıma neşter vuracak iyi bir cerrah lazım...

Unutulmak berbat bir şey olsa da,
Kötü hatırlanmak kadar berbat değil.
Lütfen bana bir iyilik yap,
Beni unut..

Uyumak,
Uyumak ve kabus görmek istiyorum.
Yeter ki sahte rüyalar kandırmasın
Yeter ki yeni bir başlangıca uyanabileyim...
O gündüzlere,
O sevinçlere...

9 Milyar Mikron..

Boyutlarımız küçük,

Hayatlarımız
Hayallerimiz…
Samanyolu’nda biz 9 milyar mikron,
Dünya ile açıktan güneşi turluyoruz.

Tüketiyoruz,
Yok ediyoruz,
Karartıyoruz da,
Dönüp durmaya devam ediyoruz.
Uyuyup, uyanmaya,
Ya da hiç uyanmamaya.

Nasıl bir hakikattir bu?
Anlaşılmaz.
Nasıl bir kandırmacadır bu?
Asla ortaya çıkmaz.

Biz 9 milyar mikron,
Hayallerimiz kadar küçük müyüz?
Bu sonsuzlukta çözülmeyen,
Bir imkansız düğüm müyüz?

Tek Şans..

Çöküş böyle bir şey...
Ağırlıkları atsan da batarsın.
İçinde kurşunlar, yorgun mermiler.
Rutine devam edersin.
Kemiklerin toz olana kadar.
Çünkü ölünün de bir rutini var.

Yaşamaya çalışırsın patlamadan…
Bir limit vardır tutarsın.
Kaç sinek kaldı avucunda?
Nereye kadar derseniz
Kötüye dönüştürmeden yıllar,
Her an tetikte olmanın faydası var.

Çiçeklerden barikat mı kurulur?
İyiler sürekli mi ezilir?
Cahilden hep nasihat mı dinlenir?
Yıllar, göçebe yaşamaya mecbur kılıyor
Bu otogarlarda bagajsız artık insanlar.
Yazık ki herkesin sadece tek şansı var.

Düşlerim..

Düşlerim var düşlerim
Limitsiz ama düğümlü düşlerim.
Bir iple gökyüzüne salınan
Bazen uçurumdan aşağı sarkıtılan düşlerim.

Hikâyem ne benim?
Yaşamış ve yaşayan 100 milyar insandan biriyim
Nedir böyle içimde acıyan,
Ve dağladıkça kanayıp, kapanmayan.

Düşlerim var düşlerim
Allı, morlu, siyah pullu
Karanlığı bir damla aydınlatmayan
Bir kızıl gölge ki peşimden ayrılmayan.

Vakit artık erken değildi
Ve yol sanki aniden bitti
Ardımdan gelen isimsiz hayaletler
Demek şimdi her yerdeler.

Düşlerim var yoktur ederi.
Düşlerim var ne yapayım başka bir kederi.

Bırak..

Derin mavi gözlerde

Kimler boğulmuş kimler?
Baldan tatlı sözlerde
Kimler tutulmuş kimler?

Halime kıs kıs gülme
Yol olup da uzarım
Yaramı görüp bilme
Kan olup da sızarım

İki gözümden vurma
Bari birini bırak.
Ah gönlümü savurma
Bari yelini bırak.

Sonum uçta belirsiz
Dolanırım seyirsiz
Gecem olmaz zifirsiz
Bari düşümü bırak

Bam telim birden tınlar
Kulağım hep mi çınlar
Uzak oldu yakınlar.
Bari hücremi bırak.

Not: 7'li hece denemesi.

Hayalet..

Yağmur, akşamüstüne denk gelirdi bazen

Fazlasıyla bereketli, neredeyse felaket derecesinde.
İşte o zaman durak tıklım tıklım olurdu, herkes siper alırdı
Bense göz ucuyla, mor şemsiyenle seni izlerdim fark ettirmeden,
İliklerime kadar ıslanırken...

Kendimi tanırdım, hayatta kalmaktı benim ki
Sana açılsam boş, davul bile dengi dengineydi
Yapabildiğim sadece uzaktan izlemekti.
Bilirdim gözlerin gözlerime hiç değmeyecekti.
İşte imkânsız bir hayaldi.

Bir hayalet, bir kadını sevebilir miydi?
Yoksa çocukluğumda seyrettiğim bir film miydi?
Elini tutan bir adamı kıskanabilir miydi?
Belki de aşk mutlu sonlardan azildi.
Gerçeklere tutunup, masallardan nefret ederdi.