Binlerce ukde arasında birkaç nükte; yaşanmışlıklar..

18.11.2026

Sürgün..


Nehir boyu sürüklenme mevsimim gelmiş. Ağırlıklar çoğalıyor sırtımda. Kimse kalmadı ardımda, bir gölgem bile yok. Yolun biteceği yöne ilerliyorum. Kimsenin ne umurunda ne de düşündeyim.

Günah yığınları yüklenmişim. Babam hastayken günde bir şişe votka ve cin içerdim. Babamdan sonra da kumara düştüm. Hastalıklı düşünceler biriktiriyorum içimde. Temiz bir hayat değil benim ki. Savaştan onlarca yıl sonra bile patlamamış top mermileri gibiyim. Bir gün patlayacağım ama. İnşallah zararım yalnızca kendime olur. Ne kadar istemesem de belayı çekiyorum üzerime. Artık arkamı toparlayacak kimsem yok. Düşersem de kimse kaldırmayacak. Sonumu hiç hayırlı görmüyorum. Dediğim gibi başkasının günahına girmeden bu hayatı sonlandırmam lazım.

Bu yüksek melankoli içinde bu kadar yıl nasıl yaşadım buna inanamıyorum. Ne yaşattı beni böyle? Umudum hiçbir zaman olmadığı halde nasıl kalabildim buralarda? Bu çirkin dünyaya nasıl katlanabildim? Babamın ölümünü nasıl kaldırabildim? Şaşırıyorum hala nefes alabilmeme. Bir damla ümidim yok yarınlardan. “Yarınlarda” diye bir şiir yazmıştım hatırlarsanız. Orada “Yarınlarda sevmek, sevilmek dâhil her şey mümkün gibi.” şeklinde bitirmiştim şiiri. Ama işin aslı öyle değil. Yarınlarda hiçbir şey güzel olmayacak. En azından kendi adıma hayatım günbegün bir ton kararıyor.

2.11.2026

Henüz..


Gariptir ölümü bilerek yaşamak
Zamanı bilmeden
Kim bilir kaç tur geçtin öleceğin günden
Henüz ölmeden.

Bir bakışa ilmeği çıkaracakken boynundan bezgin
Bir söze hapsetmişsin ümitlerini günden güne ezgin
Hayat suyu çeken bir sünger gibi ağırlaşırken
Sonsuza demir alırsın rota bilinmez, insan gezgin..





1.11.2026

Mizantropi..


Birkaç iyi insanın yüzü suyu hürmetine dönmüyor bu dünya. Böyle yaratıldığı için dönüyor. Kozmosun işleyişini iyi insanlara indirgemek ne fantezi bir yaklaşımdır.

İyi insanlar kime göre iyidir sormak lazım. Sana iyi olan başkasına kötü değil midir? İyi insan olmanın kriteri yoktur. Manzara bakış açısına göre değişmektedir. Kot farkı dünyanın her noktasında vardır. 30. Kattan bakmakla bodrum katından bakmak arasında uçurumlarca fark vardır. Şunu bir çözelim artık iyi denen sıfat insanlar için geçerli değildir. Çünkü insan egoist bir varlıktır. Karşılık beklemeyen, çıkarları doğrultusunda hareket etmeyen kimse olmadığına göre iyilikten bahsetmemiz abesle iştigaldir. İnsan sadece tüketmeye programlanmış bir varlıktır. Haz denizlerinde yüzmek isteyen ölümlülüğünü kabullenememiş aciz bir mahlûktur. Arada sırada vicdanına yenilip de yaptığı işler yüzünden ona iyi damgası vuramayız.

İnsanda masumluk yoktur. En azından belli bir yaşı geçtikten sonra yoktur. Günahları denizköpüğü kadar çok olan bir yaratık tarihin hiçbir döneminde iyi olarak anılamaz. Haset, nefret, kibir, üçkâğıt, dalavere, hile, aldatma, küfür, ego içindeki bir varlıktan söz ediyoruz. Ben insanlığımdan nefret ediyorum. Kötüye bu kadar meyilli ve istekli bir varlık olmaktan utanıyorum. Nedensiz yargılamalar, kibir dolu bakışlar yalnızca insana mahsustur. Başka bir materyale baktığında yapısından ne olduğunu anlayabilirsin. Ama insana baktığında karmaşadan ve kaostan başka bir şey yoktur ortada. İnsanlar insanların hayatlarını sadece zorlaştırıyorlar. İnsanlar insanları okyanus dipleri misali tenhalaştırıyorlar.

26.10.2026

Hüznüm Kalmalıdır Benle..


Üzerine set çekiyor sanki zihnim hatıralarımın
Hatırlamak istediğim şeyleri unutuyor gibiyim
Bu yüzdendir her gün tonluyorum belleğime
Adını unutsam bile, sesin kalmalıdır benle

Şimdi gümüş şamdanlar boş görüntüden
Varlık yalnızca nefeslenmekten
Yürümek sadece kaldırımlardan ibaret
Sevincim kaçsa bile, hüznüm kalmalıdır benle.





20.10.2026

Yaşamak..


Yaşamak ileriye yürümek midir derseniz
Sadece bu değildir derim
Bazen çıplak ayakla buzun üzerinde
Bazen dengede ipin üzerinde
Durmaya çalışmak da yaşamaktır.
Çünkü durduğun kadar hayattasındır.
Çünkü donmak ya da düşmek yolun sonu demektir.

Yaşamak beklemek midir derseniz
Sadece bu değildir derim
Bazen heyecan içinde düşleri
Bazen ter içinde ürpertileri
Tutmaya çalışmak da yaşamaktır
Çünkü yakaladığın kadar hayattasındır
Çünkü girişimde bulunmamak kök salmak demektir.

Yaşamak sevmek ve sevilmek midir derseniz
Sadece bu değildir derim
Bazen görülmeyen hayalet gibi
Bazen duyulmayan ultrasonik frekans gibi
Yani farkında olmak da yaşamaktır
Çünkü bildiğin kadar hayattasındır
Çünkü anlamazsan her daim savrulacaksın demektir.





17.10.2026

37. Kez Hiç Oluşa..


Evet o malum gündeyiz yine. Keşke gerçekleşmeseydi dediğim o gündeyiz.

Geçen sene babamın durumundan dolayı yazmamıştım rutin doğum günü yazımı. Yazacak halim yoktu çünkü. Adam canıyla cebelleşirken ben doğum günümden mi bahsedecektim?

Bugün babamsız ilk doğum günüm. Babasız doğdum 2026 Ekim’ine. Yapacak bir şey yok her şey Allah’tan. Bayağı zorlandığım bir yıl oldu ve oluyor. İçki içmek istiyorum bugün ama içersem bir daha bırakamam. Her zaman doğum günü yalnızlığı diye bir şey vardır sanırdım. Ama geçen doğum günlerimde şimdiki kadar yalnız değilmişim meğer. Herkes gidiyor, durmuyor bu istasyonda ekspres geçiyor.

9.10.2026

Münevver..


Varmak istediğimizle vardığımız örtüşmüyor
Boşa mı yaşadık ey münevver?
Sevdiğimiz perde arkasına gizli görünmüyor
Boşa mı yaşadık ey münevver?

Yetmiş beş kış gördük yazdan çok
Binlerce diken gördük gülden çok
İnsana düşman gördük dosttan çok
Boşa mı yaşadık ey münevver?

Ambara fare dadandı mahsul bozuldu
Şehre harami katıldı düzen bozuldu
Akla şeytan yazıldı ahlak bozuldu
Boşa mı yaşadık ey münevver?

Sonumuz dokuz tahtanın altı
Edepten ziyade beceririz her haltı
Kötülük serbest iyilik gözaltı.
Boşa mı yaşadık ey münevver?





7.10.2026

Ve Hayat..


“Ve hayat her şey yolundayken dur dedi artık...”

Mor ve Ötesi’nin bu şarkı sözü sert bir gerçektir. Yolunda gittiğini düşündüğün anda hayat bir engelle karşılar seni. O engele kadar yaşantının ne kadar iyi gittiğinin farkında bile değilsindir oysa. Hayatın yolunda gitmemesi bizim seçimlerimize bağlıdır. Çünkü her seçim bir vazgeçiş olduğu kadar bambaşka bir eşiktir de. Çevrendeki insanlar senin kaderini belirleyeceklerdir. Bu çevreyi sen oluşturdun. Onlar seni ya yalnız bırakacaklar ya da sahiplenecekler. Onlara kendini ispat etmeye çalışmakla ömrünü tamamlayacaksın. Kendini her daim işe yarar bir insan gibi gösterdiğin sürece senden vazgeçmeyecekler.

Düşme. Çünkü düştüğünde karanlık da beraberinde gelecek. Elinde yalnızca hayatın kaldıysa değersiz olduğunu sana hissettireceklerdir. İnsan var olan ve var olacak bütün kötülüklerin yegâne kaynağıdır. Her şey yolunda giderken bir fitne çıkacaktır. Ne yazık ki kimse kimseyi mutlu görmeye dayanamıyor. Onu aşağıya çekmek için elinden geleni yapıyor ve yapacak.

4.10.2026

Bilmezdim..

Soğuk içim

Yangın düşüncelerim

Fotoğrafına bakıp da son bir sigara yakıp…

Denizin ortasındayken kürekleri atacağımı

Bilmezdim.

2.10.2026

Tepkisizlik..


Dışarıdan gelen bir etkiye gösterilen reaksiyona tepki adı verilir. Her koşulda bir etki varsa karşılığının bir tepki olması beklenir. Ancak günümüzde insanlar etkilere alışmaya ve ona tepki vermemeye başladılar. Bu durum yadsınamaz günümüz gerçeklerinden biri olmaktadır.

Nedenlerini biraz irdeleyeceğim. Tepkisizlik neden standart olaylardan biri haline gelmiştir. Birincisi tepkinin bir işe yaramayacağının kabullenilmesidir. İlk zamanlar verilen tepkilerden hiçbir zaman karşılık alınamamıştır. İkincisi tepki göstermenin kişide ruhsal bozukluğa yol açabilmesidir. En nihayetinde tepkiler pozitif olduğu kadar negatif de olabilir ve negatif tepki stresini arttırıp huzurunu kaçırabilir. Üçüncüsü tepki denilen kavramı tamamen unutmaktır. Bu da yaşanan önceki olaylardan kaynaklanmaktadır.

Neden negatif etkilere tepkiler vermiyoruz? Mesela mazot 100 lira oldu, ekmek 25 lira oldu, oy verip irade gösterdiğin kişiler hapse atılıyor, sevdiğin yiyecekler pahalılaşıyor, her şeyden inanılmaz boyutlarda vergilendiriliyorsun vs. bunun gibi durumlar seni neden sinirlendirmiyor? Çünkü sinirlenerek kendi hayat kaliteni daha da aşağıya çekiyorsun. Küfür etsen küfre alışıp küfürsüz konuşamıyorsun. Eyleme geçsen tartaklanıp, kodese atılıyorsun. Fikrini beyan edip eleştirsen yine zorbalık görüyorsun. Değiştiremeyeceğin şeyler için sinirlenmek istemiyorsun artık. Nereye kadar giderse oraya kadar gitsin diyorsun.

1.10.2026

Ömrü Derbederim..


Gün batımını hasretle bekleyip
Gün doğumunu nefretle izlerim
Sadece sonlansın şu esaretim
Bitsin bu ömrü derbederim.

Kim eziyorsa sürsün
Kim soyuyorsa gülsün
Dünya sizin olsun pirlerim
Bitsin bu ömrü derbederim..


26.09.2026

20.09.2026

Arz-ı Hal..


Küplerce içmek istiyorum da içemem. En azından bir tövbemi bozmamalıyım. İçmeden kaçamıyorum bu iğrenç dünyadan kısa bir süreliğine olsa da. Babamın hastalığı süresince bayağı içki içmiştim ancak öyle kaldırabilmiştim vaziyeti. Ama onu uğurladıktan sonra tövbe ettim içkiye. Sebebi sağlık ya da maddiyat değildi. Tamamen maneviyat içindi. İçki içince, sarhoş olunca Allah’ı anmıyorsun. Her şey sisin içinde oluyor, kolayı seçiyorsun. İstesem bozabilirim tabi ama neden bozayım ki. Acı çekmek varsa kaderde çekeceksin bundan öte köy yok.

Kimse aramasa da sormasa da koltuğuna oturup düşleyeceksin güzel zamanlarını. Back To The Future izlerken hep çok mutlu olmamın sebebi var. Zamanda yolculuk yapabiliyorsun ya olay o işte. Onu izlerken kendim çocukluğuma dönsem neler olur diye düşünüyorum. Belki de çocukluğuma bile dönmezdim. Annemle babamı erkenden ayırır doğumumun önüne geçerdim belki. Çünkü nihayetinde insanın güzel zamanları olsa da ondan daha fazla çirkin zamanları oluyor. Doğmamış olsaydım babam olmazdı, dolayısıyla onun ölümüne üzülmezdim. Hiçbir şeyin önemi olmazdı. Var olmayacaktım, savaşmayacaktım bu çirkin düzenle. Trilyonda bir ihtimal ben doğdum ve her şey benim için zorlaştı.

19.09.2026

Düşecek..


Ufukta ayrılık var zulada pişmanlık
Akla düşen onlarca sebep
Ve yalnızca biri uyutacak
Uyanıkken daldığın düşlerinden

Yollar ayrılacak hatta kaldırımlar
Hatta benlikten de töz
Hiçbir şeye sevinemeden
Geçeceksin her serden, gönülden

Ve sigaradan kül düşecek
Gülzardan gül
Kaçacaksın merhametinden
Sakınacaksın masumiyetinden.






14.09.2026

Hâlâ..


Bir zamanlar düştüğüm kuyunun
Dibini göremedim hâlâ
Boşlukta yok olma ümidiyle
Yaşıyorum hâlâ.

Dünya ne güzel diyorlar
Hayır, çirkindir hâlâ.
Gelecekten bahsediyorlar
Ben dünlere çiviliyim hâlâ.

Çaresi yok mudur var olmanın
Kaybolmak istiyorum hâlâ.
Göğün altında yapayalnız ruhumla
Eziliyorum da ölmüyorum hâlâ.





12.09.2026

Mayası Çamurdan..


Ben istemez miydim, huzurla uyuyup uyanmayı? Bu mecranın hüzünlü bir adamın değil de mutluluk saçan, gezi, yemek, hobi içerikleri yazan bir adamın olmasını istemez miydim? Belki de isterdim arkadaşlar. Gamsız, tenasül uzvunun dikine giden, zevkten çıldıran bir adam olmak belki de isterdim. O kadar olmasa bile dert etmeyen, sakin biri olmak isterdim. Yoksul biri değilim, zengin biri değilim, sadece yoksun ve yalnız biriyim.

Benim derdim, şükürsüz bir adam olmaktır. Öyle az şükrediyorum ki bu yüzden darbeler yiyorum. Nefsimle her gün her saat çarpışmak beni bozuyor. İçimdeki açığa çıkmaya fırsat kollayan kötülüğü dört koldan çekiştirmek beni yoruyor. Aklım yap diyor ne yaparsan yap acıma, vur tekmeyi, yık her şeyi, aş sınırı. Ama yapmıyorum işte. Sonsuzdan korkuyorum çünkü dünya için ebediyetimi yakmak istemiyorum. Bu yüzden cevaplarım hep, tamam, öyle olsun, problem yok şeklinde çıkıyor. Mesela vardiyayı erken alıyorum, doğal olarak benden de erken alınmasını bekliyorum. Ama öyle olmuyor. İstesem ağzıma geleni söyleyip bırakamaz mıyım işi ya da tartışamaz mıyım? Benim baktığım türden bakmıyor insanlar birbirine. Ben bir melek olmadığımı biliyorum, sadece insanlara çektirmek istemiyorum. Hayat hiçbir şey yapmayıp sadece yatsan bile zor. İnsanların ne yükler taşıdıklarını kimse tahmin edemiyor. Herkesin derdi kendince en büyük. Hoşgörü ve tevazu, yerini hırçınlık ve kibre bırakmış.

8.09.2026

Tadı Yok Sensiz..

Tadı yok sensiz geçen ne baharın ne yazın.
Kalmadı tesellisi ne şarkının ne sazın.

266 gün oldu sen yalan dünyadan ayrılalı baba. Her şey seyrinde devam ediyor. Yağmur yağıyor, rüzgâr esiyor, koşturma devam ediyor. Hayat sen sanki ölmemişsin gibi pervasızca yol alıyor. Bir ben kalmışım içinde geçmeyecek sızıyla. Bir ben kalmışım yapayalnız buralarda. Sensiz hiçbir şeyin anlamı yok.

Baban öldüğünde kimsesiz kalıyorsun. Gidilecek hiçbir yer kalmıyor o da göçtüğünde. Dönülebilecek olsa dönerdin biliyorum. Çaresi olsa gelmeden durabilir miydin? Gittiği yere kadar yoldaştık birbirimize. Yaşamı sevdiğin halde neden bu kadar sigara içtin be baba? Ben hayatı sevmediğimden içiyorum. Sen seviyordun. Gerçi ecel geldiğinde ne yapsan boştur. Doğarken alnımızda yazılı ne zaman öleceğimiz. Belki sigara içmeseydin ıstırap çekmezdin baba. Belki aniden sana gelirdi ölüm. Her şeyin farkına varmadan, üzüntü içinde ölmezdin belki. Seni yalnız bırakacaklarını bilmezdin. Dost sandığın düşmanlarını görmezdin. Hepsinin farkına vararak hüzünle ayrıldın buralardan. Bunu hissediyorum, çünkü ölüm döşeğinde gözlerinde sadece hüzün vardı. Bu hayata veda etmenin hüznü değildi, her şeyin farkına varmanın hüznüydü. Güvendiklerinin aslında ne kadar güvenilmez olduklarının farkına varmak insanı ne kadar da üzer.

6.09.2026

Çile..


Ne yoldan dönülmüş ne zamandan
Felek daha acımasızmış düşmandan
Mutluluk şimdi nafileymiş kalandan
Uzun ömürle imtihan eyleme beni.



3.09.2026

Kalmak..


Herkes gidiyor da ben kalakalmışım. 

Neden kaldığım apaçık ortada aslında. Bende cesaretin zerresi bile yok. Hayatımın bir kıymeti olmadığını bildiğim halde, umudun sadece daha kötü günleri getireceğini bilerek kalıyorum. Temelli gidebileceğim bir anı düşlüyorum. Çünkü varlığım aslında yokluktur benim. Var olduğumu sanıyorum, yazılar ve şiirler yazıyorum ama sadece kendim okuyorum sonuçta. Varken yok sayılmak başlarda çok acıtsa da artık bir önemi yok. Bu dünyadan kimler geçmiş kaçını hatırlıyoruz ki?

Dolanıp duruyorum işte kaldırımlarda. Bazen orada bile görülmüyorum ki çarpışıyoruz insanlarla. Özgüvenimi nerede kaybettiğimi biliyorum ve oralara dönmek mümkün değil. Benim gibi milyonlar vardır. Kalmak günahlarını arttırmaktan başka bir şeye yaramıyor oysa. Bari bir mağaraya kapanıp sadece ibadet etseydim. Onu da yapamıyorum.

Nasıl bu kadar güçsüzleştim anlayamıyorum. Sanki sihirli bir değnek değdi bana ve korkular ve endişeler yükledi. Neden korkuyorum ki? En fazla ne olabilir? Dünyada neden kalmak istiyorum ben bir boka yaramadığım halde? Sanırım önce ölüm ağrısından, sonra cehennem azabından korkuyorum. Ben bir aziz değilim ki, egoist bir insanım sadece. Tanrı’nın sadece cezalandırıcı tarafını mı görüyorum?

1.09.2026

Teslimiyet..


Ne için savaşacağını bilmiyorsan, teslim olman gerekiyor. 

Yalnızlığın daralttığı yaşam alanını korumak için mi savaşacaksın yoksa? Hayat o kadar mı güzel? Hayatı bu kadar sevmemek gerek, yoksa ayrılamazsın. Bazıları dünyaya sığamaz. Hiçbir şey tatmin etmez onları, ruhunun sonsuz açlığını küçücük dünya nasıl doyurabilir? Eksik olanları bilemezsin. Yalnız olmasan başka bir şey eksik olacak bunlar hep birbirini takip edecek. Sen burada tamamlanamayacaksın. Bunun erken farkına varıyorsan, yaşamın saçmalığını anlıyorsun. Seni hiçbir şey doyuramayacak. En önemli faktör budur. 

Bu düğüm çözülmez, ne yazık ki gerçek bu. Nereye çıkarsan çık hiçbiri gerçek bir doyum olmayacak. Yapabileceklerinin sınırı var, tüketebileceklerinin sınırı var. Ama ruhun her zaman aç olacak. Biz dünyayı tüketeceğiz, dünya da bizi. Uyanmak isteyeceksin ama seni yakandan bırakmayacak bir türlü.