Dediler..

Geçer zaman, kırılır bu döngü dediler.

Heyhat, sen yine de satma hayallerini dediler.

Ben bekledikçe, deliliğime övgüler dizdiler.

Yandıkça arınırsın, kül olduğunda unutursun dediler..

Gün Geçerken Geceden..

Yazmam artık, yazılacak her şey yazılmış..

Günahlarım parmağımda öyle bir yüzük ki

Üstüne hem altın, hem de elmas kakılmış..

Gün geçerken geceden

Rüyalarım kapatılmış,

Kabuslarım serbest bırakılmış...

Gölge..

Köprünün ışıklarından bir gölge kayacak denize. Hiç tanımadığınız, karşı kaldırımda yürüyen göz ucuyla baktığınız bir yabancı. Bir şey değişmeyecek, siz hayatınıza devam edeceksiniz. Tanımadığınız birini daha kolay unutursunuz..

Mutlu sonla bitmeyen filmler lazım bize. Çünkü hayatın kurallarına aykırı mutlu sonlar. Bir hastalıkla, parasızlıkla, yalnızlıkla boğuşursun. Kim menfaatsiz bir biçimde elini uzatır sana? Dibe, daha da dibe sürüklenirsin. Kimseyi değiştiremezsin, kendin değişsen ne fayda! Sürekli değiştirir seni dünya ve değişe değişe kim olduğunu unutursun sonunda. Önce baban göçer bu dünyadan belirli bir süre sonra da annen. Tabi normal şartlarda yoksa kimin önce gideceğini yaradan bilir. Seni karşılıksız seven bu iki kişi olmayınca ne yapacaksın? Aile kuramamışsın, arkadaşların fi tarihinde unutmuş seni. Ne yapacaksın?

Değişim..

Kendinden uzaklaşmış, kendinden yükselmişsindir.

Düşerken neden korkuyorsun ki..

Bil ki aslına, özüne düşüyorsun

Öyle ki başladığın noktaya iniyorsun.

Hayat sıfırlanıyor, makineye yeni bir jeton atıyorsun..

Hafif şiddetli bir tokat gibi..

Omuzlarından tutulup silkelenmek gibi..

Bu kendine getirecek seni..

Biliyorsun bir çizgide yaşam ilerlemeyecek

Biliyorsun her tanıştığın insan seni biraz daha kirletecek.

Biliyorsun dünya hep dönecek..

Öğrenmelisin ki bir şeylerin anahtarı değişimdir.

Ve değişimi kabul etmek..

Öyle ki..

Bir üvertür karanlık bastıracak birazdan

Işıklar yanacak birer ikişer

Bekliyorum, camdan dışarı kulağımı dayamış

Velhasıl şimşek çaktı çakacak.

Önce bir damla değecek burnuma,

Sonra şehir sızdıracak.

Özledim seni

Karla gelip, yağmurla gidişini

Belki güzel günler güneşli olmak zorunda değildi

Belki ben fırtınayı, tufanı severdim

Senden de çok

Bilmiyorum, 

Islak sarı bir yaprak kadar evimden uzaktayım

Düştüğüm dal beni arıyor mu

Dalın düştüğü ağaç onu arıyor mu?

Bilmiyorum, 

Müebbeti yediğimde aklımdan neler geçmişti?

Ne olur ölme, biraz yaşam kırıntısı kalsın içinde.

Senden nefret edebilme ihtimalime kadar yaşa.

Ben toparlanır giderim biliyorum, ölme...

Şakağıma bir şiir sıkar giderim.

Öyle ki veda etmem

Öyle ki birdenbire...

29/07/2022

02:51

Eğrikapı dolayları...

Birkaç satırlık iki gam..

1.

Benim ki ölmek değil gibi

Ruhumu soyunmuşum sadece

Önce kendimde, sonra başka birinde,

Bir tebessüm zerresi oluşturabildiğimde

Giyinirim tekrar elbette.

2.

Bir güz ki yaşadığım, kıştan berbat geçiyor.

Çocukken edindiğim yaralarım, şimdi nedensiz kanıyor.

Mutluluk başka raydan ilerlerken,

Hüzün beklediğimden hiç ayrılmıyor.. 

Unutulmak..

Neden böyle unutulup gider insan? Bir şey yapmadığından mı hatırlanmak için. Bir şey mi yapmalıydı? Kötü şeyler hatırlanır ya. Bir günaha mı girseydi, hatırlanmak için. İyi şeyler çabuk unutulur çünkü. İyi şeylere vefasızdır insanoğlu. Birinde yer etmek istiyorsan ona yamuk mu yapmalısın? Hayatta unutamazlar. Ama saygılı davranıp, halini hatırını soranı 1 günde unuturlar..

Dediğim gibi insanlara çirkin davranmak lazım. Hem unutulmamak hem de saygı görmek adına. İyilik denizlerde yeterince var. Henüz çıkaran olmadı onları. Balıklara yiyecek oldu iyilikler..

Sonunda anladım. Köşeye isabet alıp vurmaktansa, gelişi güzel vurmak lazımmış. Stadyumdan dışarı çıksın top, bir çocuğa hediye olsun. Çocuklar değer bilir yetişkinlerin aksine. İyiliği de kötülüğü de unutmaz. Yetişkinler kötülüğü unutmaz..