Limit Aşımı..

Şiirmiş, şarkıymış her şey angarya gibi. Şiir yazarak kendimi tüketiyorum, müzik dinleyerek zamanı. Şiirlerim on para etmiyor. Çünkü hiç geliştiremedim kendimi. Yazacak bir şey de kalmadı zaten. Neleri yazmadım ki? Yolların yürüyerek aşınmadığı doğrudur. Ama yaza yaza beynim aşınıyor artık. Özlemlerimi, aşklarımı, adaletsizliği, kahpeliği, memleketin hallerini yazmaktan sıkıldım sanırım. Boş bir mezar bulsam içine girecek kadar yoruldum.

Sizi düşünüyorum arkadaşlar. O kadar çok düşünüyorum ki yürüyemiyorum yolda. Yaptıklarımı ve elde ettiklerimi kıyasladığımda nasıl batmadığıma şaşırıyorum. İflastan iflasa koştuğum halde nasıl yaşıyorum? Tertemiz delirip, ortadan kaybolabilsem ya.

Sona Girizgah Yazmak..

Nasıldır bilmem aklım karışık
Nedendir bu yarım kalmışlık
Büyüdüğümde edindiğim o lanetlerden mi
Oysa çocukken sıyrılan tabaklar var mazide
Çünkü inanmak var masallara
Melekler ağlatılmaz ya hani.

Madde buçuk, mana çeyrek buralarda
Paketin yarısı hava
Aşkın yarısı cıva
Ve insanlık etmez para

Gözlerini kaçırsan da çirkinlik bu.
Dünya çirkin ve yanılıyorsun
Hiçbir zaman kuğu olmayacak.

Beni ezip geçen ne varsa
Herkes ona ezilecek.
Kimi ona zaman diyecek
Kimi ecel.

Velhasıl bizim her şeyden önce
Vicdanımız yarımdır
Ruhumuz çolaktır
Ve sona girizgah yazılmaz bilirsin
Çünkü gereksiz bir virgülle yarım kalacaktır...

Yeme Bizi Borges..

Eğer yeniden başlayabilsen yaşamaya.

Hiç hata yapmazdın Borges
Kusursuz olmaya çalışır, yüzükoyun yatardın
Suratsızın teki olurdun ne neşelisi
Her şeyi çok ciddi yapardın...

Çünkü hatalar bizi özgürleştirmez sadece yaralar. Kapanmayan soyuldukça kanayan yaralar. Hatanın ne demek olduğunu bilsen hata yapmaya utanırdın. Hataların seni yaşlandıran en önemli faktördür. Çünkü onları kotarmaya çalıştıkça ömrün eriyip gitmiştir. Kusursuz olamazsın ama kusurlarını minimize edebilirdin. Ne kadar az kusurlu olursan o kadar vicdanın rahat toz olurdun buralardan. Sahtekar, hain, düzenbaz insanlığa karşı neşeli olamazdın. Buzdan bakışlarla yargılardın onları Borges yeme bizi. Her işinde ciddi olurdun, rahat olamazdın. Zira o ciddiyetin seni alaylardan, eziklemelerden muaf tutardı. İnsanlar senin ciddiyetinden çekinir sana yanlış yapmaya kalkışmazlardı.

Hayalperestsin Borges. Dünyaya bir daha gelsen ilkinden de sıkıcı bir hayatın olurdu. Ama en azından buna benzer bir şiir yazmazdın. Belki 40’ında ölürdün bu sefer. Velhasıl gerçeği kavrayarak göçerdin buralardan. Romantikliğin lüzumu yok.

Müebbet..

Biliyorum beni var etmeye yoksun.

Biliyorum olsaydın da yok olurdum
Çünkü geceler kül doluydu, gündüzler is.
Çünkü ne kadar beklediysem açılmadı sis.

Avuçlarım kararmış, gözlerim sararmış
Şakağıma hasretin buzdan namlusu dayanmış.
Yer üstünde olup da boğulmuş gibiyim
İnsanlığımdan müebbet kovulmuş gibiyim

Hayatım delik bir küfenin içinde sırtımda
Ahlar vahlar içinde her şey büsbütün aklımda
Yorulmuşum yolun yarısındayken
Tam da Mart’ın son haftasındayken...

Sen Herkes Olma..

Hayatının sonuna kadar öğrenmek devam eder. Son nefesini verirken ölüm meleğinin neye benzediğini öğrenirsin mesela. Ama asıl mesele orta yaşta öğrendiklerindir. Bencilliğin, çıkarcılığın, manipülasyonun, yalancılığın ne iğrenç bir şey olduğunu öğrenmek mesele. Sağduyuyu kaç yaşında öğrendin ya da hala öğrenemedin mi? Tevazuyu ne zaman öğrendin ya da öğrenemedin mi? Mesele bunlar işte, topluma ve bireye saygı duyarak, çıkıntı olmayarak yaşamak. Bunları öğrenmeden ölürsen, boşa yaşamış oluyorsun. Ardından sayıp sövüyorlar, mezarına bir avuç toprak atmak dahi zul geliyor onlara. İşte böyle, sen herkes olma..

Onlardan farkın yanlışı doğruya tercih etmemen olacaktır. Hayvanlar bile başları sevildiğinde nasıl sırnaşıp daha da sevdirme çabasında oluyorsa. Sana iyilik edeni, sana kötülük edene kadar koru ve kolla. İyi niyetini ona emanet et, ihanet ederse geri al. Şu oyun tahtasında bir üfürüşlük nefesimiz var ya hani. Oyunu kurallarına uygun oyna. Kötülük vasiyetin olmasın. Şerefin, onurun, güzelliğin miras kalsın geriye. Hepimiz eninde sonunda unutulacağız ama hatırladığın kadarıyla iyi hatırlan. Sen herkes olma..

Mükedder..

Evvelden bahsedecek kadar değilim geçkin
Şu an doğmuşum, şimdi yaşıyorum
Yaşıyorum demişken afaki
Sadece hayatta kalıyorum.

Büyük iddialarım yok, hayallerim de.
Kimseye bir şey vadetmiyorum.
Biçimsiz bir surette hep gölgede
Her şeyden geçtim, geçiyorum.

Var mıdır nedenim, yok mudur benliğim
Gönlüm bir taşmış aheste kırıyorum
Mükedder halimdir düşerken seyrettiğim
İğneden bir döşekte yatıyorum.

Mevsim bekler dal yeşermek için
Bir kara kışta ömür dolduruyorum
Çöl geçip de bir tatlı su için
Mayhoş bir zehir içtim, içiyorum..

Yalnızlık..

I.

Söyle efendi, söyle
Yalnızlığın dibi var mı
Herkes birer birer kaçtı da benden
Tek sigaramın dumanı kaçmadı penceremden
Evimde hep bir kar sessizliği
Ve isli duvarlarımda yazdan kalma sinek cesetleri.
Koltuğumda kirli elbiseler.
Küllüğümde tepeleme izmaritler
Söyle efendi
Yalnızlığın dibi var mı?


II.

Yalnızlığın dibi, şişenin içi
Ve şişenin dibinden sekemedim
Çıkartamadım ondan cini
Dileyemedim istediğimi


III.

Ben onla yüzyıllık kavgalı
Ben onla derinden yazgılı
Onu hayırsız bir evlat misali
Atsam atamadım, satsam satamadım
Ve ona bu sığ sularda
Bir mayın misali asılı kaldım.