Kelebek Misali..

Olması gerekenler

Işığın kırıldığı yerde kalp kırıklığını fazla büyütme. Daha çok hasar alacaksın bu körler tiyatrosunda. Kötü şans diye bir şey yok. Sadece hareketlerinin bir sonucu var. Ne seni geri zekalı sanacakları kadar iyi ol. Ne de küfür edecekleri kadar kötü. Gerçi iyi olsan da küfür yiyebilme ihtimalin her zaman var. Normal bir insan ol, hayır demeyi öğren, evet demeyi de. Hayatı yarı ciddi yaşamaya bak. Bir şey olduğunda/olmadığında ağlama gül geç. Devrimci bir hareket gülümsemek.

Gerçekler

Beni tanıyanlara sesleniyorum, benim gibi olmayın. Ben aptallık etmiştim. Banyoda kesmemiştim bileklerimi, sonra üç kişilik kanepeyi atmak zorunda kalmıştık, takım bozulmuştu. Bir can hakkımı kullanmıştım. İstemeyerek de olsa. Şimdi o günleri düşünüyorum da ölseydim çok büyük bir keriz olurdum herhalde. Buradan intihar edenler kerizdir anlamı çıkmasın. Benim sebebim oldukça komikti çünkü. Ergenliğime bağlıyorum o olanları..

İzlenimler..

Bir kış daha geçti alem-i arz'dan. Umudum bir sonraki kışta. Çünkü vücudum ve düşüncelerim bu mevsimde uyuşabiliyor. Az düşünüyorum başım ağrımıyor, belki çok hasta oluyorum ama geçiyor sonunda..

Kader ağ örmüyor belki ama çok iyi senaryolar yazıyor. İnsan zekasını aşacak cinste. Bir sonraki bölümü merak ediyorum. Para ödemeden bir hikayenin içindeyim, şimdilik yaşıyorum. Sinema çıkışında umarım ödeyebilirim karşılığını, bedava değil bu gösterim biliyorum..

Gitmediği yerleri görmek ister ya insan, ben zamanında gittiğim yerleri tekrar görmek istiyorum. Benim değiştiğim kadar değiştiler mi acaba. İyileştiler mi? Kötüleştiler mi? Aynı mı kaldılar?

Varsayımlar..

Bir avuç kül çıkar benden yakılırsam; bir yatak boşalır, bir küçük kavanoz dolar kimbilir..

Cehennem yaşayanlar için, ölenler için değil. Yoksulsan geçinme savaşı bir cehennem. Zenginsen doymuşluk/doymamışlık bir cehennem. Ayrıca insan aklı bir cehennem..

Daha hiçbir şey görmedim, çünkü baskılar at gözlüğü. Zaten sizin gördüğünüz güzel manzaralarda kaç kişi intihar etmiştir acaba?

Uçsuz okyanusların diplerinde sanıldığı gibi hazineler yok, sadece iyi niyetler var. Aslında o da bir hazine ama madden karşılığı yok. Öyleyse ihtiyaç da yok değil mi?

Sonundayız..

Adımlar düzensiz, bir şekilde yürüyor insan
Sokaklar tekinsiz, yaşıyor insan
Nasıl bir oyundur bu oynanan
İnsafsızca ilerlerken zaman

Tutup da bıraktığımız balık olsa
Gitgide soğuyan ellerden başka..
Olup bitmeden yetişebilsek
Biraz daha yaşayabilsek, yaşatabilsek

Mesele ciddi değerli okuyan
Vicdanlar kiloyla satılıyor anbean
Mengene sıkışırken arasındayız
Hikayenin başındayız sanarken, sonundayız..

Kaybolan Yıllar..

Herkes tek bir şey kaybeder aslında bu hayatta. Yoksa eşyayı hatta kişiyi dahi yerine koyabiliriz. Yıllarımızı kaybediyoruz, kaybolan yıllar yani..

Ne kadar verimli yaşayabildik soralım kendimize. Unuttuğumuz neler yaptık o yıllarda. Bir etkisi oldu mu önceki yılların şimdi ki takvime. Benim kendimi dışarıya karşı soyutladığım çok yıl oldu. Değirmen boşa döndü durdu hep. Ancak şimdi akıllandım ki biraz tat almaya da başladım artık hayattan..

Kendini yalnızlığa boğmak çözüm değil, çözümü içeride arama çözüm dışarıda. Hayatın akışında çözüm. Bulmak basit değil kabul ediyorum. Ama ellerin kirlenmeden de yaşadım diyemiyorsun. İyiyle kötü insanı ayırt edecek akıl var aslında herkeste. Sadece aceleci davrandığımızdan yanılıyoruz. Cazibesine kapılıyoruz yanlışların..

Uyumayanlar..

Geceleri uğurlayıp, sabahları selamlamakla geçiyor ömrüm şu sıralar..

O esnada da birkaç isimsiz şiir yazarım..

Sayılı iyi ki'lerin keşke denizlerinde boğuluşunu

Kusurların gözüme görünmediği, 

Yaşanması mümkün ama dünya şartlarında bir türlü yaşanamayan masum aşkları.

Ederlezi çalar kulağıma Perhan gibileri düşünürüm..

Uzaktan insan dediğimiz, ama insanca davranamadığımız insanları..

Terbiye açlıkla ediniliyorsa, biraz da biz aç kalmalıyız..

Işıklar birer ikişer sönerken 

Hala inatla söndürmeyen varsa...

Bir nedeni vardır muhakkak.

Uyutmayan ya da yeterince uyutmuş...

Yolculuk..

Görünürde değilde içimde kaç kişiyi uğurladım, sayamıyorum. Hepsiyle sessizce vedalaştım, çünkü son sözler bir şeyi değiştirmeyecekti..

Teker teker gelip, sürüyle gitti gidenler. İzlemekten başka bir şey gelmedi elimden. Kal demek istediklerimde oldu. Ama bir şey değiştirmeyecekti işte. Güçsüz, çaresiz görünmek istemiyordum. Onlarsız yaşayamayacağımdan korkuyordum velhasıl yaşayacağımı biliyordum. Yolculuktu bu, geçtiğimiz her kasaba her köyde birileri inip, birileri binecekti.

Telefon rehberimde bir sürü insan var görüşmediğim. Silmem gerekiyor artık, zira kazara birisini arasam artık yabancı olduğumu anlayacağım.