Öyle ki..

Bir üvertür karanlık bastıracak birazdan

Işıklar yanacak birer ikişer

Bekliyorum, camdan dışarı kulağımı dayamış

Velhasıl şimşek çaktı çakacak.

Önce bir damla değecek burnuma,

Sonra şehir sızdıracak.

Özledim seni

Karla gelip, yağmurla gidişini

Belki güzel günler güneşli olmak zorunda değildi

Belki ben fırtınayı, tufanı severdim

Senden de çok

Bilmiyorum, 

Islak sarı bir yaprak kadar evimden uzaktayım

Düştüğüm dal beni arıyor mu

Dalın düştüğü ağaç onu arıyor mu?

Bilmiyorum, 

Müebbeti yediğimde aklımdan neler geçmişti?

Ne olur ölme, biraz yaşam kırıntısı kalsın içinde.

Senden nefret edebilme ihtimalime kadar yaşa.

Ben toparlanır giderim biliyorum, ölme...

Şakağıma bir şiir sıkar giderim.

Öyle ki veda etmem

Öyle ki birdenbire...

29/07/2022

02:51

Eğrikapı dolayları...

Birkaç satırlık iki gam..

1.

Benim ki ölmek değil gibi

Ruhumu soyunmuşum sadece

Önce kendimde, sonra başka birinde,

Bir tebessüm zerresi oluşturabildiğimde

Giyinirim tekrar elbette.

2.

Bir güz ki yaşadığım, kıştan berbat geçiyor.

Çocukken edindiğim yaralarım, şimdi nedensiz kanıyor.

Mutluluk başka raydan ilerlerken,

Hüzün beklediğimden hiç ayrılmıyor.. 

Unutulmak..

Neden böyle unutulup gider insan? Bir şey yapmadığından mı hatırlanmak için. Bir şey mi yapmalıydı? Kötü şeyler hatırlanır ya. Bir günaha mı girseydi, hatırlanmak için. İyi şeyler çabuk unutulur çünkü. İyi şeylere vefasızdır insanoğlu. Birinde yer etmek istiyorsan ona yamuk mu yapmalısın? Hayatta unutamazlar. Ama saygılı davranıp, halini hatırını soranı 1 günde unuturlar..

Dediğim gibi insanlara çirkin davranmak lazım. Hem unutulmamak hem de saygı görmek adına. İyilik denizlerde yeterince var. Henüz çıkaran olmadı onları. Balıklara yiyecek oldu iyilikler..

Sonunda anladım. Köşeye isabet alıp vurmaktansa, gelişi güzel vurmak lazımmış. Stadyumdan dışarı çıksın top, bir çocuğa hediye olsun. Çocuklar değer bilir yetişkinlerin aksine. İyiliği de kötülüğü de unutmaz. Yetişkinler kötülüğü unutmaz..

İmkansız..

Ellerin elinde ellerin..

Gözlerin gözünde gözlerin..

İmkansızın mümkün müdür imkanı?

Bin kere düşünür, bir kere yaşarsın anı..

Hayat soğuktu, ölüm gelse fark eder miyim?

Ölüm de soğuk gelecek hisseder miyim?

Velhasıl,

Tutulmamış sözlerin cinayetiydi bu.

Başlamak da, bitirmek de zordu

Bir hakikat ki,

Aşk her zaman, yerin altında son bulurdu..

Yollar gitmek için..

İnsan neleri yapabilir, neleri yapamaz?

Ateşe dokunamaz
Kirpiyi avuçlarında tutamaz
Suyun altında nefes alamaz
İnsan neyi en iyi yapar biliyor musun?
Gitmeyi iyi yapar
Arkasına bile bakmadan gitmeyi..
Dünya döndükçe
Gün doğdukça, battıkça
Gitmeyi iyi yapar
Çünkü yollar sadece gitmek içindir
Dönmek için değil...

Nefretim..

Bir anda mı nefret ettim sanıyorsunuz onlardan? Bir anda kimse nefret etmez kimseden. Bir şeyler canlanır gözünde düşünürsün, dalıp gidersin. Ondan sonra da hükmü kesersin, ya seversin ya nefret edersin. Ama nefret yoruyor işte insanı. Yüz kasların değişiyor gördükçe, duydukça. Bilinen bir gerçektir insan somurturken, güldüğünden fazla yüz kası çalışırmış. Yoruluyorum yani görmekten, duymaktan ve hatta bilmekten..

İşin başka bir gerçeği ise nefret ettiğiniz ne varsa kişi ya da nesne, asla unutamazsınız. Bir sevdiklerinizi unutmazsınız bir de nefret ettiklerinizi. Yapacak bir şey yok işte. Bu böyle devam edecek. Yorulmaya, sıkılmaya, somurtmaya devam edeceğiz. Erkenden yaşlanacağız, deforme olacağız..

Senden nefret ediyorum be. Beni kendine düşman ettiğin için nefret ediyorum en çok. Canımı bilerek acıttığın için, geçmişi unuttuğun için nefret ediyorum. Nefret ettiğim çok şey var aslında. Zaten tanıdığım insanlardan kolay kolay nefret etmem. Genelde benim nefretimi tarihin çöplüğünde bulunmuşlar ve bulunacaklar kazanır. Bu öyle değil..

Uzak ve Yakın..

Uzağın da dili var, yakının da
Biri tatlı dilli, biri zorba..
Hasret yakınında, soğuk bir kılıç
Bir el diğerinin uzağında, sıcak bir hayal..