Öteki Ben..

Yazık diye kestirip atacak mıyım yani,

Normalleştirip alışacak mıyım?

Çöküş mü bu?

Vazgeçiş mi, kaybediş mi, değil...

Sadece,

Lambasına kilitli mahpus bir lamba ciniyim ben..

Bir köşeyi keyifle dönemeyecek miyim yani.

Somurtan yüzlerle her daim karşılaşacak mıyım?

Saplanış mı bu?

Kaos mu, delilik mi, değil...

Sadece,

Yüzyıl öncesinin sefil bir meddahıyım ben..

Gölgede yaşayıp, güneşe düşman olacak mıyım yani

Bu böyledir deyip savrulacak mıyım?

Hicran mı bu?

Gam mı, huzursuzluk mu, değil...

Sadece,

Bilinmez denizlerin küskün bir kayıkçısıyım ben...

Yazarlık Atölyesi sonu..

Bir hevesle başvurmuştum bu atölyeye. Kayıtlar açılır açılmaz başvurdum. Dolayısıyla ilk sırada mülakata girdim. Çok umudum yoktu açıkçası geçmiş mülakat tecrübelerim o kadar da iyi değildi. Ama hocayla tokalaşıp dışarı çıktıktan sonra alınacağımdan neredeyse emindim. Çünkü iyi bir enerji almıştım hocadan, onun da benden aldığını düşünmüştüm. Çok haklı çıkmadım hayatımda, ancak bu mülakat beklentim beni haklı çıkardı. 100+ başvurudan kontenjana girmiştim.

Benim dışımda iki erkek daha vardı. 1 - 1.5 ay kadar geldiler sonra bıraktılar kursu. Hanımların arasında tek kalmıştım. Ancak Venüslülerin arasında Marslı olmak hiç koymadı bana. Hepsiyle iyi arkadaş olduk. Muhabbetlerine beni de dahil ettiler. Yalnızlık çekmedim yani..

Fatma hocaya kursun 1 ayı dolarken şiir kitabımı imzalayıp hediye ettim. Değerlendirmesini merak ediyordum. Hoca ertesi hafta kitabımı okumuş olarak geldi ve çok olumlu bir dönüş yaptı. Herkesin içinde beni onore etti. Hatta tarzımı Küçük İskender'e bile benzetti. Bu olaydan sonra şair olarak anılmaya başladım. Ben kendimi şair görmüyorum hâlâ. Ama başta hocanın sonrada kurs arkadaşlarımın bu desteği mutlu etti beni. Boşluğa yazmadığımı anladım. Daha çok yazmaya başladım..

Yetişememek..

Bekleyeyim mi, gideyim mi?

Ne tren gelecek, ne vapur belli ki...

Yol uzak,

Ayakkabım vuracak.

Gece devriyeler, çevirip sorgulayacak.

Bir cigaram var, bitecek..

Manalı bir rüzgar esecek.

Ve delik cebimdeki elim titreyecek...

Varma çabama say sevdamı.

Çünkü bitiş çizgisine ömrüm yetmeyecek..

Hikaye..

Hikayelerinde mutluluk mümkün müdür?

Değildir..

Erken düşüşler?

Tabi ki..

Parçalanmış düşler?

Elbette..

Peki gitmeler, bitmeler, terk edilmeler?

Hı hı.

Hayat gibi mi?

Gibisi fazla,

Ta kendisi..

Hayat; acı, buruk, bayat ve yavan gerçeklerle dolu bir ziyafet sofrasıdır. Bundan hariç bir şey yazılabilse, emin ol yazardım..

Kimse yazamadığı için, inanamıyoruz ya öldüğümüze, henüz nefes alıyorken.

Yoksa ölümü sadece beden fonksiyonlarının durması mı sanıyorsun?

Biz çoktan öldük, sadece gömülmeyi bekliyoruz..

Tarkovski haklıydı...

Sonlanmak..

Ölüyorum,

Yaşanmamışlıklarla yaşadığımdan…
Bıktığımdan, kırılan parçalarımı toplamaktan.
Bir sis gibi dağılıyorum sonunda,
Bu “mutlu” insanların bakışlarından.

Bitiyorum,
Daha başlamamışken,
Bir yaz yağmurunun altında ıslanamamışken.
Üç noktadan vazgeçip,
Tek bir noktayla, sonlanıyorum.

Âdem..

Ateş sönse de karşıki tepede
Umudun dumanı hala tütmekte
Akıp gider zaman avucumuzdan
Güzel günler zihnimizde bizimle.

Sona beraber kürek çekiyoruz
Dünyanın yarısı boş mu be Âdem?
Yokuş yukarı kamyon itiyoruz
Derdimiz bir gün biter mi be Âdem?

Bir güz ki daha berbat zemheriden
Hayal ters kelepçe derdest edilen
Merhamet bekleme asla zalimden
Geçip gideriz elbet bugünlerden.

Not: 11'li hece ölçüsüyle yazılmıştır...

Islık..

Gündüz belli etmez kendini yalnızlığım,

Gece usulca ıslık çalar.

Ay gizlenmişse kuytulara,

Bana yeter mi sönmüş yıldızlar?