Bir Soru..

Bir cevap ararım hâlâ var olduğumdan beri

Neden beş dakika sürer yaşama sevinçleri?

Kadife Ceketli Çocuk..

Hayatın standart mutsuzluklarında

Hangi günü iple çektin çocuk?

Diken üstünde yürüdün
Çivi üstünde uyudun

Sevmek istedin kandırdılar
Sevilmek istedin kırıp attılar

Bakıp da göremedin sahteyi.

Dinleyip de duyamadın gerçeği

Taş taşıdın küçük ellerinle
Dert yüklendin kocaman yüreğinle

Dizlerin kanarken terler aktı alnından
Zalimin kamçısı inmedi asla sırtından

Sökük yeleğinle üşürken bu çirkin dünyaya
Kadife ceketinle girersin cennet-i âlâya...

Sözler Verme..

Bana sözler verme

Sözler tüy kadar hafif değil.

Bana sözler verme

Sözler uçmayan balonlar değil...

Zamanlama Her Şeydir..

Zamanlama her şeydir ve son otobüsü kaçırdığında yayan kalırsın cebinde taksi paran da yoksa.

Hayatının en büyük fırsatını ya da en büyük aşkını yanlış zamanda bulursun çoğunlukla. İmkânlar ve şartlar el vermez. Bazen de mesafeler mani olur. Sonrasında mutsuzluğa demir atarsın. Yalnızlığını Alcatraz hapishanesine benzetirsin kaçışın mümkün olmayacağı. Kendini şartlarsın buna, itikatla suçsuzluğunun cezasını çekersin. Çek bakalım.

Senin en büyük hayalin şimdi nerede bolca düşünme vaktin olur. Onun mutlu olduğunu hayal edip sevinirsin, çünkü o mutluluğu hak ediyordu ve sen de onu mutlu edecektin zamanlama denk gelseydi. Ama mutsuz olduğunu düşündüğünde azap çekersin, kendini yersin. Sonuç olarak onun mutlu olduğuna kendini inandırmakla geçer zindanında ömrün. Çünkü yalnızlığının tonluk çekerine ekstradan birkaç ton daha eklememek tamamen çökmemek için gereklidir.

Bir Ben Var..

Bir ben var benden taşan

Bir ben var ateşe yaklaşan
Tam ortasındaymışçasına çemberin
Asla dışına çıkamayan.

Bir ben var gerçekten kaçan
Bir ben var kalleşe alışan
Kışın yoksul bir evin bacasında tütüp de
Bahar geldiğinde kaybolan.

Bir ben var şehrin ücrasına dağılan
Bir ben var imkânsıza kapılan
Son sürat koşmaktansa geleceğe
Tozlu geçmişe saplanan

Bir ben var küçüktür gölgesi
Bir ben var yoktur ki yörüngesi
Üç noktaymışçasına devamını uman
Oysa kesin tek noktayla sonlanan...

Öğren..

Küsküne dil gerek
Dişliye mil gerek
Sevince zil gerek
Yol bitmeden öğren

Yiğide nam gerek
Kilide kam gerek
Eksiğe tam gerek
Boş geçmeden öğren

Güzele naz gerek
Evsize yaz gerek
Aşığa saz gerek
Kar düşmeden öğren...

Tüketerek..

Dert üretip, mutluluk tüketiyoruz..

Mutluluk tamamen tükendiğinde yeni ürettiğimiz dertlerimizle hayatımız daha da zorlaşacak. Saçma sapan peri masallarına bel bağlayacağız. Mesela mutluluk, dayanışma, aitlik için değil de menfaat için evleneceğiz. Erkekler yemeği, ütüsü, temizliği yapılsın diye, kadınlar her ihtiyacı karşılansın, maddi zorluk çekmesin diye evlenecek. Birlikte hayata göğüs germek, güzelce çocuk yetiştirmek, aile dayanışması için değil işte. Menfaat için aynı yolda yürümeden, aynı yastıkta kocayamadan ayrılarak.