Nefretim..

Bir anda mı nefret ettim sanıyorsunuz onlardan? Bir anda kimse nefret etmez kimseden. Bir şeyler canlanır gözünde düşünürsün, dalıp gidersin. Ondan sonra da hükmü kesersin, ya seversin ya nefret edersin. Ama nefret yoruyor işte insanı. Yüz kasların değişiyor gördükçe, duydukça. Bilinen bir gerçektir insan somurturken, güldüğünden fazla yüz kası çalışırmış. Yoruluyorum yani görmekten, duymaktan ve hatta bilmekten..

İşin başka bir gerçeği ise nefret ettiğiniz ne varsa kişi ya da nesne, asla unutamazsınız. Bir sevdiklerinizi unutmazsınız bir de nefret ettiklerinizi. Yapacak bir şey yok işte. Bu böyle devam edecek. Yorulmaya, sıkılmaya, somurtmaya devam edeceğiz. Erkenden yaşlanacağız, deforme olacağız..

Senden nefret ediyorum be. Beni kendine düşman ettiğin için nefret ediyorum en çok. Canımı bilerek acıttığın için, geçmişi unuttuğun için nefret ediyorum. Nefret ettiğim çok şey var aslında. Zaten tanıdığım insanlardan kolay kolay nefret etmem. Genelde benim nefretimi tarihin çöplüğünde bulunmuşlar ve bulunacaklar kazanır. Bu öyle değil..

Uzak ve Yakın..

Uzağın da dili var, yakının da
Biri tatlı dilli, biri zorba..
Hasret yakınında, soğuk bir kılıç
Bir el diğerinin uzağında, sıcak bir hayal..

Bugün..

Öteye itelediğim hislerim canlanır bugün

Heyecanım artar, içimden taşar bugün

Öyle sessiz sedasız beklerim geçsin bugün..

İsterim ki gül eğlen, kendini mutlu et bugün...

Her gün..

Not: Nasıl göründüğünü unuttum belki ama ismini ve bugünü unutmayacağım sana söz..

Yansıma..

Yansımam yanılıyor, görünen ben değilim yoksa. Geçmişe saplanmış bir insan görünüyor aynada. Oysa o ben değilim. Tamamlanmayan, birleşmeyen ne varsa zamanında benden eksilenler yüzünden. Zamanı kovalıyorum yakalayamayacağımı bildiğim halde. Oysa zaman benden korktuğu için de kaçmıyor, böyle alıştığından kaçıyor. İnsanlar anı yakalayabiliyor fotoğrafını çekerek. Ama fotoğraflarda yetmiyor nihayetinde. Geri sarmak, yeniden ve yeniden yaşamak istiyorsun o anı. Ben de aynaya baktığımda en sevdiğim halimi görmek istiyorum. Kendimi değil hayatı kandırmak istiyorum. Gerçek yalan gibi eğilip bükülmez. Bütün yalanlar kestirmeden gerçeğe gidiyorlar belki de. Çünkü yalan gerçeğe giydirilmiş bir elbisedir. Gerçekler çırılçıplaktır zira..

Fakat şöyle bir durum da var. Her doğruyu yaparak gerçeğe ulaşamıyorsun. Kandırılmadıkça anlayamıyorsun dönen dümeni. Kalkabilmen için önce düşmen gerekiyor. Bütün olay motivasyonda bitiyor oysa. Kendine de güveniyorsan işine bakabiliyorsun. Ne kadar batarsan bat, çıkabiliyorsun. İmkansız diye sadece iki şey var o da öldükten sonra dirilmek ve zamanı geriye çevirmek. Onun dışında her şeyin çaresi var. Ölene kadar oyundasın, o ana kadar her şey mümkün..

Nisan..

Nisan'ın ortasında kayboluyorum..

Her yıl tekrarlanan bu döngüye hapsoluyorum.

Uzak yolları çekiyorum kendime.

Ve her defasında..

Vazgeçmekten yoruluyorum..

C.B.

Engel..

Çevreyi izlemekten önümdeki engelleri fark etmiyorum. Düşüp duruyorum anlayacağınız, kendinde olmayan ne varsa görüyorsun ya. İşte o vakit düşüyorsun. Bir vakitten sonra değişemiyor insan. Ağaç yaşken eğilir demişler. Kendini düzeltemiyorsun. İyi yanların kötüye dönüşürken, kötü yanların iyiye dönüşmüyor. Neresinden dönersen dön zarar yine zarar. Beklentilerime yenilmek canımı en çok acıtan. Bu hayattan çok şey beklemiştim. Oysa 64'ün yarısındayım bir şeyler olmalıydı. Elimde delil olarak kendime gösterebileceğim bir şeyler olmalıydı. Sağdan soldan intihar haberleri okuyorum. Benim de sonum o çıkmaza sapmak ve sonsuza kadar yanmak mı olacak? Yapmam dediğim şeyleri yaptığım düşünülürse, umarım bunu yaparım..

Bazen..

Esen rüzgar doldurmaz yelkeni..
Birden düşersin, düşünmezsen kendini
Bilirsin gerçek bazen tek bir sesmiş
Bazense aldığın sadece bir nefesmiş..
Yaşadığınsa anlık bir hevesmiş.
Her şey yeni olsa ne olur,
Akılda kalan eski tarihlermiş, mevsimlermiş..

Not: 5 aylık aradan sonra bir şiir karalayayım dedim..