Yalanlarla..

Yorgunsun, makas daralırken

Hep bir şey eksik!

Nereye kadar bu sabır?

Teşebbüsler sonuçsuz ve zararlı

Hayır, hayır, hayır

Hıyar, hıyar, hıyar..

Gereksizim, gereksizsin

Sen de kimsin?

Ya da kim sanmaktasın?

Gökyüzü bulutlu...

Kime ne, sana ne!

Uzattın elini, kaldı havada!

Daldın uzaklara yine

Sektirdin taşı su üstünde üç kere..

Zaman kum, tuttun-tutamadın.

Hayal ertelerken gerçeği

Bir of çekiyorsun...

Sıkıntıdan değil de, stresten.

Yürü, yürü, yürü

Bitmeyecek bu istediğin kadar büyü..

Pişmaniye anlamlı bir tatlı.

Yine de'ler, oysalar, neyseler.

Ne güzel de teselli ederler...

Bilinen yerlere saklanmaya devam edeceğiz.

Çünkü yakıyorlar, yıkıyorlar, eziyorlar...

Yalnız..

Edgar Allan Poe'nin "Yalnız" şiiri ve bu şiirden oluşturulmuş Sopor Aeternus parçası yalnızlığı boydan boya ele alan yapıtlar. Belli ki her insanın yalnızlıkları farklı. Bu eserlerde açıklanmış yalnızlık bana birebir uyuyor. Parçayı çeviren kalem ironicl3'ye teşekkür etmekle birlikte, burada paylaşıyorum.

Çocukluğumdan beri

Başkaları gibi olmadım

Dünyayı diğerlerinin gördüğü gibi görmedim.

Tutkularımı ve kederlerimi, onlarla ortak bir kaynaktan almadım

Yüreğim uyanmadı, başkalarının sevinç duyduğu seslerde

Ve sevdiğim her şeyi, yalnız sevdim.

Sonra çocukluğumda

Fırtınalı bir yaşamın şafağında

Tüm iyiliklerin ve kötülüklerin derinliğinde boğuldum

Beni tutsak eden bu bilinmezlikle.

Şiddetli yağmurlardan ya da kaynaklardan.

Dağın kızıl yamacından

Beni sarıp sarmalayan güneşin.

Altın sarısını andıran sonbaharından

Gökyüzündeki yıldırımdan

Yanı başımdan geçmekte olan

Gök gürültüsü ve fırtınadan

Ve gözlerimde şekillenen bulutlardan

Gökyüzünün tamamı masmaviyken.

Benim tek gördüğüm şey korkunç karanlık..

Bu korkunç karanlık...

Kısaca..

"Ne olmuş büyük adam olamadıysak, hayallerimizi satmadık ya..."

Rahmetli Erdal Tosun'un repliğiydi bu cümle. Kafamda dönüp duruyor bu replik. Büyük adam olamadığımdan mı, hayallerimi satmadığımdan mı bilmiyorum. Ama bir şey gerçek ki kendimi ispatlama çabasına girmedim. Belki ispatlardım çabalasam. Sonuçta sessiz sedasız bir köşede hayallerimi yontuyorum. Bu bana yetiyor, hayallerimle doyuyorum. Sigaradan bir nefes çekişime sığdırıyorum hayallerimi. Yaşamadım mı? Yaşadım. Beklediğim şeyler çoğunlukla gelmedi ama yaşadım sonuçta. Bu hayatta bir şey görmedim diyemem..

Ne kadar yalnız kaldığın seçimlerine göre değişiyor. Keskin seçimler yaparsan yalnızlığın daha da acımasız oluyor. Benim ki de öyle, keskin kokulu bir yalnızlık. Nefes almak istemsiz, hayatta kalmak zaruri. Yol nereye götürecekse oraya. Çıkmaza kadar, ya da bir uçurum kenarına kadar. Yol bitmeden ümit de bitmez. Bir yere varacaksın iyi ya da kötü, güzel ya da çirkin. Varmak önemli. Sırtındaki kefenin yani ruhunun zarar görmemesi önemli. 

Dediler..

Geçer zaman, kırılır bu döngü dediler.

Heyhat, sen yine de satma hayallerini dediler.

Ben bekledikçe, deliliğime övgüler dizdiler.

Yandıkça arınırsın, kül olduğunda unutursun dediler..

Gün Geçerken Geceden..

Yazmam artık, yazılacak her şey yazılmış..

Günahlarım parmağımda öyle bir yüzük ki

Üstüne hem altın, hem de elmas kakılmış..

Gün geçerken geceden

Rüyalarım kapatılmış,

Kabuslarım serbest bırakılmış...

Gölge..

Köprünün ışıklarından bir gölge kayacak denize. Hiç tanımadığınız, karşı kaldırımda yürüyen göz ucuyla baktığınız bir yabancı. Bir şey değişmeyecek, siz hayatınıza devam edeceksiniz. Tanımadığınız birini daha kolay unutursunuz..

Mutlu sonla bitmeyen filmler lazım bize. Çünkü hayatın kurallarına aykırı mutlu sonlar. Bir hastalıkla, parasızlıkla, yalnızlıkla boğuşursun. Kim menfaatsiz bir biçimde elini uzatır sana? Dibe, daha da dibe sürüklenirsin. Kimseyi değiştiremezsin, kendin değişsen ne fayda! Sürekli değiştirir seni dünya ve değişe değişe kim olduğunu unutursun sonunda. Önce baban göçer bu dünyadan belirli bir süre sonra da annen. Tabi normal şartlarda yoksa kimin önce gideceğini yaradan bilir. Seni karşılıksız seven bu iki kişi olmayınca ne yapacaksın? Aile kuramamışsın, arkadaşların fi tarihinde unutmuş seni. Ne yapacaksın?

Değişim..

Kendinden uzaklaşmış, kendinden yükselmişsindir.

Düşerken neden korkuyorsun ki..

Bil ki aslına, özüne düşüyorsun

Öyle ki başladığın noktaya iniyorsun.

Hayat sıfırlanıyor, makineye yeni bir jeton atıyorsun..

Hafif şiddetli bir tokat gibi..

Omuzlarından tutulup silkelenmek gibi..

Bu kendine getirecek seni..

Biliyorsun bir çizgide yaşam ilerlemeyecek

Biliyorsun her tanıştığın insan seni biraz daha kirletecek.

Biliyorsun dünya hep dönecek..

Öğrenmelisin ki bir şeylerin anahtarı değişimdir.

Ve değişimi kabul etmek..