Bekletmeli Şiir..

Sıranı bekle.

Kırmızıyı bekle.

Güzel günleri bekle.

Yağmuru bekle.

Dolunayı bekle.

Dizi saatini bekle.

Film vizyonunu bekle.

Yaz'ı bekle.

Şezlong bekle.

Ay başını bekle.

Otobüsü bekle.

Uçuşunu bekle.

İlgi bekle.

Hediye bekle.

İltifat bekle.

Ve hatta,

Muhalefetin iktidar olmasını da bekle...

Bekle güzelim bekle

Sen her şeyi bekle

Tek beni bekleme.

Hiç beni bekleme...

Ufuklar..

Kapı açık...

Vakit var, gençlik var

Oysa,

Cepler tam takır.

Ufuklar temiz

Umudun ki kısa sürede varılır.

Kapı aralık...

Vakit erir, borç çoğalır.

Öyle..

Kuklacı ipleri oynatır.

Ufuklar bulutlu 

Umudun ki belki bir gün ulaşılır

Kapı kapalı...

Vakit yok, hal yok..

İşte..

Deniz yükselir, önüne geleni alır

Ufuklar kömür siyahı.

Umudun ki, bir kuru ağaca asılı sallanır..

Bir Adın Zaman..

Gözlerim yanılır bilirim...

Çarpık kentleşme gibi artar susuzluğum

Kumdan ziyade, ruh küllerinin ortasında

Bu seraplar ki boşuna,

Yap hamleni hemen, durma

Sapla kargını karın boşluğuma

Yeter ki tepemde akbaba gibi uçma

Bir adın vakit,

Bir adın zaman,

Kim durabilir ki karşında,

Ölümsüzlüğü bulmayan..

Teşhis.. 💯

Yazgımdan kaçmak gibi bir niyetim olmadı,

Bunca zaman,

Yaşadım gittim..

Sadece erken teşhisi olsaydı,

Diye düşündüm.

İçimi çürüten o karanlık düşüncelerin.

Olsun, sorun değil yine de

Bundan sonraki festivallerde buluşuruz!

Umut içer, neşe atıştırırız!

Ve bu sefer başarırım, ne dersin

Demir perdede bir delik açıp da

Bir ışın yakalamayı

Onla ışıtırım kendimi bakarsın.

Ben şaşırırım bu hale de

Sen çoktan buna hazırsın...

Ben ki hislerimin

Hem Habil'i hem Kabil'i.

Derin bir uyku benimki

Kimseler uyandıramazdı

Çalmaktan kırsalar da zili...

Ve yine düşündüm...

Biçare ölümlülüğümü

Dinledim içimdeki sesi..

Dedi, bu kadar bile yaşamazdın,

Ne erken teşhisi...

Ortasından Nesir..

Ve sen gözlüklerini temizleyip okumaya başlıyorsun. Tane tane iyice sindirerek okuyorsun yazılı bir metni. İçinden geçenler kasvetli; düşünceler, veryansınlar, küfürler birbiriyle kadeh tokuşturuyor. "Şerefe ağabeyim" Bazı olaylar var ki can sıkmak bir tarafa yaşama sevincini de elinden alıyor. İbretle korkuyla yaşıyorsun, sana bunları zorla nakşediyorlar çünkü. Korkmayan insan eğilmez, bükülmez. Ancak korku ve sorumluluk beraber yürüyorsa o hayat zordur be arkadaş. Dünyaya niye geldik biz diye düşünüyor musunuz hiç?

Dünyaya geliş amacımız tamamen kendimizi arındırmak ve bizden önce atalarımızın, ilk insanların yeryüzüne ektiği zakkum tohumlarını temizlemektir. Yaşamayı zorlaştıran tek varlık insandır. Kendi kendimize azap çektiriyoruz. Şu dünyevi tatları bir kenara bırakın, para, para, aşk, seks, kariyer. Bunları bir kenara bırakıp düşünmek gerek. Dinsiz bir adam bile bu kainat ve her bir zerresini baz alırsa büyük bir kudret tarafından bu dünyaya can olarak getirildiğini anlamalı. Mesele cennet cehennem de değil. Sadece bu olguyu kavra zaten kimse tamamen pirüpak noktalayamaz yaşamını. Ama saldım çayıra modunda ağlayarak zırlayarak kavga ederek bağırarak ezerek yalan söyleyerek saçma sapan hayaller peşinde koşarak bu yaşamı sürdürmemeli...

Elbette her insanın kendi iradesi var kimseye karışamam suçlayamam da hiçbir şey net değil. Bilinmez o kadar büyük ki sadece binde birini tahmin edebiliriz. Savaşlar, tecavüzler, işkenceler, cinayetler, dolandırıcılık bir ton suç işleniyor bu dünyada. Ne uğruna sanki sonsuza kadar yaşayacağız bu dünyayı...

Niye?

Yediğin kazıklar artık yedirmeyecek boyutta tıkamışsa boğazını. O zaman sil baştan al gücün de bitmediyse. Ama kalkmak zor biliyorsun zaten insan bundan dolayı ölmeyi düşünmez mi? Hayatın güzelliği neden kaybolur? İnsanlar neden 60 yıllık bir ömür uğruna birbirine bu kadar nefret besler anlamsız..

Çıkıp yağmura ıslanmak lazım. Hoş yağmurlar da bitti, benden gittiğin gün. Niye düştük? Zaman geçiyor ve ben hala sayıklamalarıma devam edip, saçma sapan hezeyanlarımla beraber bayılıyorum. Dikkat ettiysen uyumuyorum, bayılıyorum.

Ekmek Gibi..

İçimden gitme diyorum,

Duyuyorsun sanki ama gidiyorsun

Oysa yollar hazır değil bu gidişe.

Sıcak semaver değil,

Sen kokan yastıklar, yorganlar değil.

En çok da ben hazır değilim,

Ve hiçbir zaman olmayacağım...

Biliyorum

İçimde her şey keskin

Her duygu delici...

Belli etmiyorum belki ama,

Ekmek gibi, su gibi

Hayat gibi seviyorum seni

Hislerim o denli sahici...