Fakat şöyle bir durum da var. Her doğruyu yaparak gerçeğe ulaşamıyorsun. Kandırılmadıkça anlayamıyorsun dönen dümeni. Kalkabilmen için önce düşmen gerekiyor. Bütün olay motivasyonda bitiyor oysa. Kendine de güveniyorsan işine bakabiliyorsun. Ne kadar batarsan bat, çıkabiliyorsun. İmkansız diye sadece iki şey var o da öldükten sonra dirilmek ve zamanı geriye çevirmek. Onun dışında her şeyin çaresi var. Ölene kadar oyundasın, o ana kadar her şey mümkün..
Not: 5 aylık aradan sonra bir şiir karalayayım dedim..
Unutmam tabii ki. Çünkü kaybedişlerim çok büyüktü. Hiçbir zaman kaybettiğimden çok kazanamayacağımı biliyorum. Beni şimdi bulunduğum ağırbaşlılığa bu kaybedişler getirdi farkındayım. Önemli, önemsiz birkaç detay yüzünden şimdiye geldim. Geçmişe üzülüyordum, hep aklıma geliyordu şöyle davransam, şunları yapsam değişir miydi diye? Değişirdi elbet, ama o zaman da farklı kaybedişlerim olurdu sanırım. Bunları yaşamam gerekiyormuş, geçmişle yüzleşmek, kendimi affetmek her şeyi mümkün kılar. Her seçim bir vazgeçiştir diye boşuna söylememişler. Gerçekten de bir şeyi seçtiğinde öbüründen vazgeçiyorsun. En basit bir çikolata seçiminde bile..
Bir gün kendimi affedeceğimi biliyorum. Nereden dönersem döneyim, bir yerde aydınlığı bulurum. Sürekli kovalayamam karanlığı. İnsan kendine küserse, güneşe de küsüyor. Aydınlıkta yatıp, karanlıkta uyanıyor. Bir şekilde zindan ediyor ortamı kendine. Güzellikler aydınlıkta görünür, iyilikler, enstantaneler. Belki bu zamana kadar çok kaçırdım, ama şimdiyi kaçırmamalıyım..
Savaşı durdurun..
Dünya hepimize yeter, kendi sınırlarımız bize yeter. Savaş eski yüzyıllarda kalmalı. Bilimin, teknolojinin, kültürlerin bu kadar ilerlediği çağda olmamalı..
Ulu önderin dediği gibi "Savaş zorunlu ve hayati olmalı. Hakiki kanaatim şudur: Milleti harbe götürünce vicdanımda azap duymamalıyım. Öldüreceğiz diyenlere karşı ölmeyeceğiz diye harbe girebiliriz. Ama ulus yaşamı tehlikeye düşmedikçe, savaş bir cinayettir.."
Dünyayı barış kurtaracaktır. Zorla güzellik olmaz..
