Yeni Yıl..

Sil baştan yeni bir yıl. Bakalım nelerle karşılaşacağız bu sene. Ne derslerden kalıp geçeceğiz bakalım. Bu yıldan bir beklentim yok, normal standartlarda geçmesini isterim. Şöyle bir beklentim olabilir küçücük. O da Noumena'nın yeni albümünü bu yıl çıkarması. Geçmişten bu yana bırakamadığım tek alışkanlığım Noumena. Onların faal olması çok hoşuma gidiyor.

Bu yıl için herkese esenlikler diliyorum. Hiçbir şeye aldırmadan dimdik yürüyelim bu yıl. Ertelemeden yaşayalım hayatı. 

Bu yıl da su gibi geçecektir. İyi değerlendirelim sadece. Mutlu yıllar..

Sayıklamalar II..

Zamanın acımasızlığından fırsat bulursak görüşürüz, sadece zaman bulabilirsek dilediğimiz mekanlarda..

Bir kaybolabilsem, hafızamı yitirebilsem, ömrüm uzar mı bu bataklıkta? Hem debelenip, hem batmamak da mümkünmüş galiba. Ölmenin çözüm olup olmadığını bilmiyoruz, sonrasını göremediğimizden. Ama yaşamak sıkıntılardan dev jenga sütunları dizmek gibi, büyük dikkat gerekiyor sütunların üzerine devrilmemesi için..

Net görme özlemim devam edecek. Çünkü sis bir türlü aralanmıyor. Uzakta insan silüetleri, geleceklermiş gibi duran ama sadece bakan. Hoş geldiniz demek istiyorum oysa, eşiği bir geçebilseler..

Sayıklamalar..

Nefret kuraklığında yağmur bekliyor biçare yüreğim. Bu iklimde sadece nefret edebiliriz birbirimizden. Hiç tanışmamak bir yöntem, ne kadar az kişi tanırsak o kadar üzülürüz...

Yanmayı baştan kabul ederek geldik bu dünyaya pervaneler gibi. Yaradılışımız bu sorgulayamam. 

Kaç kişiyi gömdüm toprak altına sadece unutmak için. Ne kadar uğraşsam da rüyalarıma girmelerine engel olamadım.

Bugünün değil, o günün yarını..

Her şey bittiğinde değişecek bu sinir bozan algoritma. Her şeyin bitmesinden kastım, benim bir soluk daha alamamam, bir blog daha yazamamam. 

Hep böyledir çünkü, Orhan Veli'nin dediği gibi "Ölünce biz de iyi adam oluruz"

Saklanacak küçük bir oyuk bulamadıysa, çevikliğin bir önemi yok, sadece süre uzuyor. Sonuç hep aynı; büyük balığın midesi. Yormadan, yorulmadan ölmek isterim. Ama tam tersi olacağını biliyorum. Canım bir türlü çıkmak bilmeyecek..

Bir sakil'e..

İyiye doğru kırılır gibi olmuştu hayat...

2000'lerin başında henüz çocuktum. Bilgisayarlara yeni yeni alışıyordum. İnternet kafelere gidip oyun oynuyordum, sadece oyundan ibaret sanıyordum bilgisayarları. Günün birinde eve bilgisayar aldık. Kurcaladıkça yeni şeyler öğreniyordum, başka insanlarla tanışabiliyordun ve bu heyecan verici bir olaydı. Çok insanla tanıştım, arkadaşlar edindim. Düşmanlarım bile oldu. Bir kırılma anı var hayatımda unutamadığım. 2006'nın ilk saatleri 4-5 gibi, arkadaşımın evinde uyku tutmamış msn'e bakıyordum. Seni çevrimiçi görüp selam verdim ve hayatım değişti.

Kefaret..

Bir olmamışlık var, hiçbir şeyde değil; bende..

Bu olmamışlık, olamamışlık artık üzmeye başladı beni. Her defasında geri çekilip bekledim ben. Bazı şeylerin kendiliğinden olacağını düşünerek. En başta kendimi inzivaya çekerek adam olurum sandım. Beklemek çözüm değilmiş. Grinin siyaha yakın olan tonunda yaşadım diyebilirim. Bazı beklenmedik güzel sürprizler oluyordu. Fakat bunlarda toplu iğnenin ucu kadar renklendiriyordu yaşantımı. Eridiğimi hissediyorum, duygusal, mantıksal anlamda. Vakitlerini çaldığım insanları düşünüyorum. Beni affetmelerini bekleyemem. Ben kendimi affedememişken onlarda affetmez elbette. Sadece üzgünüm yaşananlardan. Çünkü iyi bir şekilde koparmadım kimseyle bağımı. Hep bir bahane buldum ve bunu kullandım karşımdakine. Sonucunda ben kaybettim..

Geç Kalışlar..

Kaçmak kolay olduğundan değil, alışkanlığından..

Takıldığın küçük taş parçalarından değil
Tekdüzeliğinden bu düşüşlerin

Konuşamamaktan değil, bu susuşların
Değişmeyeceğinden hiçbir şey, değiştiremeyeceğinden

Ölüm gibi gözüken, ölüm olmayan..
Kapkara bir huzursuzluk bu çektiğin..

Nedeni kimse değil, çünkü o kadar basit değil
Birkaç damla süzülüp kuruyan yaşların.
Olmamaktan, olamamaktan
En çok da olur gibi başlamasından her şeyin

Sonucundan değil, kaderinden değil
Seçiminden yalnızlık..

Ve koşamadığından değil
Henüz o aşamaya gelemediğinden, daha emeklediğinden..
Geç kalışların..